Τρίτη 28 Νοεμβρίου 2017

Ο σεβασμός προς την Παναγία κατά την επίγεια ζωή της - Αγ. Ιωάννης Μαξίμοβιτς



Ο σεβασμός προς την Παναγία κατά την επίγεια ζωή της

Από τους Αποστολικούς χρόνους και μέχρι τις μέρες μας, όλοι όσοι πραγματικά αγαπούν το Χριστό αποδίδουν τιμή σε Αυτήν, που Τον γέννησε, Τον μεγάλωσε και Τον προστάτεψε κατά τη διάρκεια των παιδικών Του χρόνων. Εάν ο Θεός-Πατέρας διάλεξε Αυτήν, ο Θεός-Άγιο Πνεύμα κατήλθε σε Αυτή και ο Θεός-Υιός ενοίκησε σ’ Αυτή, εάν υποτάχθηκε σε Αυτή κατά τη διάρκεια των παιδικών Του χρόνων, εάν ανησύχησε γι’ Αυτήν όταν ήταν κρεμάμενος στο Σταυρό, τότε δε θα έπρεπε όλοι όσοι ομολογούν την Αγία Τριάδα, να Την τιμούν;


Ακόμα και στις ημέρες της επίγειας ζωής Της οι φίλοι του Χριστού, οι Απόστολοι, έδειξαν μεγάλο ενδιαφέρον και αφοσίωση προς τη Μητέρα του Κυρίου, ιδιαίτερα, ο Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος, ο οποίος, εκπληρώνοντας το θέλημα του Θεού και Υιού Της, την πήρε στο κατάλυμά του, φρόντιζε γι’ Αυτή σαν να ήταν μητέρα του, από τη στιγμή που ο Κύριος του απηύθυνε από το Σταυρό τις λέξεις ”Ιδού η μήτηρ σου”.

Ο Ευαγγελιστής Λουκάς ζωγράφισε έναν αρκετά μεγάλο αριθμό εικόνων Της, ορισμένες μαζί με το προαιώνιο Βρέφος, άλλες δίχως Αυτό. Όταν τις πήγε και τις έδειξε στην Υπεραγία Παρθένο. Αυτή τις ενέκρινε και είπε: ”Είθε η Χάρις του Υιού μου να είναι μαζί τους” και επανέλαβε τον ύμνο που είχε ψάλλει στην οικία της Ελισάβετ: ”Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριο και ηγαλλίασε το πνεύμα μου επί τω Θεώ τω σωτήρι μου”.

Παρ’ όλα αυτά, κατά τη διάρκεια της επίγειας ζωής Της η Παρθένος Μαρία απέφευγε τη δόξα που της ανήκε ως Μητέρας του Κυρίου. Προτιμούσε να ζει στην ησυχία και προετοίμαζε τον εαυτό της για την αναχώρηση προς την Αιώνια Ζωή. Μέχρι την τελευταία ημέρα της επίγειας ζωής Της, φρόντιζε να φανεί άξια της Βασιλείας του Υιού Της. Πριν το θάνατο προσευχήθηκε ώστε, αν Αυτός ήθελε, να γλυτώσει τη ψυχή της, από τα μοχθηρά πνεύματα που συναντούν τις ανθρώπινες ψυχές στο δρόμο προς τον Ουρανό και προσπαθούν να τις πάρουν μαζί τους στον Αδη. Ο Κύριος εισάκουσε την προσευχή της Μητέρας του και την ώρα του θανάτου της, κατήλθε ο ίδιος από τον Ουρανό με πλήθος Αγγέλων να παραλάβει τη ψυχή Της.

Από τη στιγμή, που η Θεοτόκος είχε επίσης προσευχηθεί να μπορέσει να αποχαιρετίσει τους Αποστόλους, ο Κύριος σύναξε στην Κοίμησή της όλους τους Αποστόλους, εκτός από το Θωμά. Ήρθαν με μία αόρατη δύναμη εκείνη την ημέρα στην Ιερουσαλήμ, από τα πέρατα του κατοικημένου κόσμου όπου κήρυτταν και ήταν παρόντες στην ευλογημένη της Μετάσταση στην Αιώνια Ζωή.

Χαιρετισμοί Παναγίας Πορταΐτισσας ( Ιεράς Μονῆς Ἰβήρων )


Ἐκ χειρογράφου τῆς Μονῆς Ἰβήρων

 Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. δ΄. Τὸ προσταχθὲν
μυστικῶς.
Τῶν μοναστῶν ἡ πληθὺς δεῦτε τοῦ Ἄθω,
ἀνευφημήσωμεν πιστῶς ἐν θείοις ὕμνοις, τὴν
πανάχραντον Παρθένον καὶ Θεοτόκον, Ἰβήρων
τῆς σεβασμίας θείας Μονῆς, τὴν μόνην
κηδεμονίαν καὶ θυρωρόν καὶ τοῦ Ὄρους τὴν
ἔφορον, ἀναβοῶντες ἐκτενῶς· 
Χριστιανῶν τὸ στήριγμα, 
Χαῖρε Κόρη Μητρόθεε.
Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ΄. Τῇ Ὑπερμάχῳ
Στρατηγῷ.
Τὴν Θεοτόκον οἱ πιστοὶ ἀνευφημήσωμεν,
Ἁγίου Ὄρους τὸ στεῤῥὸν σαφῶς προπύργιον,
ἀσφαλῆ τε θυρωρὸν τῆς Μονῆς Ἰβήρων,
ἐκβοῶντες πρὸς αὐτήν· τοὺς προσκυνοῦντάς Σου,
τὴν Εἰκόνα εὐλαβῶς κινδύνων λύτρωσαι, 
ἵνα κράζομεν· 

Χαῖρε Κόρη Μητρόθεε.
Οἱ Οἶκοι.
Ἀρχομένῳ τῷ ὕμνῳ, Παναγία Παρθένε,
παράσχου μοι ἐξ ὕψους Σὴν χάριν (γ΄)· ἵν’ ἰσχύσω
τῆς Σῆς ἐξειπεῖν, σεβασμίας Εἰκόνος τὴν ἔλευσιν,
ἐν τῇ Ἰβήρων Ἱερᾷ Μονῇ, καὶ ἐκβοᾶν Σοι ταῦτα·

Χαῖρε, τοῦ Ἄθω ἡ εὐκοσμία·
χαῖρε, Σῶν δούλων ἡ προστασία.
Χαῖρε, τῆς Ἰβήρων Μονῆς Σου ἡ ἔφορος·
χαῖρε, μοναζόντων ἁπάντων ἐπίκουρος.
Χαῖρε, Κόρη τὸ τεράστιον, οὐρανοῦ τε καὶ γῆς·
χαῖρε, μόνη Μητροπάρθενε, ἣν ὑμνοῦσι γηγενεῖς.
Χαῖρε, ὅτι ὑπάρχεις τοῦ ἐλέους ἡ θύρα·
χαῖρε, ὅτι πηγάζεις ἰαμάτων τὰ μῦρα.
Χαῖρε, ναοῦ τοῦ Σοῦ ἡ εὐπρέπεια·
χαῖρε, Σῶν ὑμνητῶν καλλιέπεια.
Χαῖρε, δι’ ἧς κατοικεῖται ὁ Ἄθως·
χαῖρε, δι’ ἧς πᾶν ἐλαύνεται πάθος.

Χαῖρε, Κόρη Μητρόθεε.
Βλέπων βροτείου γένους, ὁ ἐχθρὸς ὁ ἀρχαῖος, ἐξ
ὕψους ὁ πεσὼν Ἑωσφόρος, τὴν σεπτὴν Ἐκκλησίαν
τοῦ Θεοῦ αὐξανομένην, εἰς τέλος ἐμήνισε, καὶ κατ’
Αὐτῆς διήγειρε, τοὺς μὴ Θεῷ εἰδότας κράζειν·

Ἀλληλούϊα.
Γνώμην δείλαιος ἄναξ, πονηρὰν κεκτημένος,
Θεόφιλος Θεοῦ ὁ διώκτης, κατ’ Εἰκόνων σεπτῶν
διωγμόν, συμβουλίᾳ Βελίαρ ἐκίνησε, πιστοὶ δ’
Εἰκόνα σέβοντες τὴν Σὴν Ἁγνή, ἐβόων οὕτω·

Χαῖρε, Θεοῦ αἰωνίου Μήτηρ·
χαῖρε, ναὲ καὶ κιβωτὲ καὶ πύλη.
Χαῖρε, ἡ χαρίτων ἡμᾶς ἀξιώσασα·
χαῖρε, Ὄρος Ἄθω δεινῶν διασώζουσα.
Χαῖρε, Δέσποινα, ἀντίληψις Ὀρθοδόξων κραταιά·
χαῖρε, τῶν εἰκονομάχων τε, ὀλεθρία συμφορά.
Χαῖρε, Μονῆς Ἰβήρων, θυρωρός τε καὶ φύλαξ·
χαῖρε, τῶν θαυμασίων ὁ ἀκένωτος ῥύαξ.
Χαῖρε, παντὸς τοῦ κόσμου ἡ Σώτειρα·
χαῖρε, καλῶν ἁπάντων ἡ δότειρα.
Χαῖρε, πασῶν Μονῶν τοῦ Ἄθω τὸ κλέος·
χαῖρε, ἐχθρῶν τε παντοίων τὸ δέος.

Χαῖρε, Κόρη Μητρόθεε.
Διαμείβοντες πόλεις, στρατιῶται καὶ χώρας,
εἰκόνας ἐξηφάνιζον θείας, ἐκπληροῦντες σκαιὰν
προσταγήν, βασιλέως δυσσεβοῦς καὶ παράφρονος,
καὶ πάντας τιμωροῦντες ἀπανθρώπως, τοὺς τῷ
Θεῷ βοῶντας·

Ἀλληλούϊα.
Ἐν τοῖς τόποις Νικαίας, γυνὴ ᾤκει τις χήρα,
φιλόθεος καὶ σφόδρα πλουσία, υἱὸν ἔχουσα
μονογενῆ, καὶ Χριστοῦ προσκυνοῦσα τὴν Εἰκόνα τε, 
Ἁγίων καὶ τῆς Θεομήτορος, πρὸς Ἥν ἐβόα ταῦτα·

Χαῖρε, κρηπὶς Προφητῶν ἁπάντων·
χαῖρε, πιστῶν πορφυρὶς ἀνάκτων.
Χαῖρε, τῶν πλεόντων λιμὴν ἀκλυδώνιστε·
χαῖρε, ἀσθενούντων ἀκέστωρ πανάριστε.
Χαῖρε, ῥίζα ἡ ἀπότιστος, ἡ βλαστήσασα Χριστόν·
χαῖρε, τράπεζα ἐκτρέφουσα, Ὀρθοδόξους μυστικῶς.
Χαῖρε, κλέος Εἰκόνα, τῶν τὴν Σὴν προσκυνούντων·
χαῖρε, αὖθις αἰσχύνη, τῶν αὐτὴν ἀθετούντων.
Χαῖρε, πιστῶν ἁπάντων προσφύγιον·
χαῖρε, χρυσῆ λυχνία τῆς χάριτος.
Χαῖρε, ψυχῶν εὐσεβῶν θυμηδία·
χαῖρε, πασῶν ἀρετῶν θημωνία.

Χαῖρε, Κόρη Μητρόθεε.

Ζητηταὶ θηριώδεις, δι’ ὀπῆς κατιδόντες, Εἰκόνα
τῆς ἁγνῆς Θεοτόκου, τὴν ῥηθεῖσαν γυναῖκα εὐθύς,
ἀγαγόντες εἰς μέσον ὡς μαινόμενοι, χρυσίου
ὄγκον ᾔτουν παρ’ αὐτῆς, Θεῷ βοώσης οὕτως·

Ἀλληλούϊα.
Ἡ δὲ σώφρων ἐκείνη, αὐτοῖς ἔφη τοιαῦτα· χρῆμα
δώσω μὲν ὅσον, ὑμεῖς βούλεσθε, ὅμως τὴν αὔριον·
ὧδε γὰρ οὐχ ὑπάρχει μοι· οἳ καὶ πεισθέντες αὐτῇ
ἀπῆλθον, ἡ δὲ πρὸ τῆς Εἰκόνος σὺν υἱῷ ἐβόα·

Χαῖρε, χηρῶν προστασία μόνη·
χαῖρε, Θεὸν συλλαβοῦσα Κόρη.
Χαῖρε, ἱκετῶν Σου Ἁγνὴ παραμύθιον·
χαῖρε, ἡ τεκοῦσα Ζωὴν τὴν ἀΐδιον.
Χαῖρε, ἥλιον ἐκλάμψασα, τοῖς ἐν σκότει νοητόν·
χαῖρε, ζόφον φυγαδεύουσα, ἀγνωσίας τὸν δεινόν.
Χαῖρε, διηνθισμένος, τοῦ Παντάνακτου κῆπος·
χαῖρε, ἀποσοβοῦσα, τῶν αἱρέσεων σμῆνος.
Χαῖρε, φυτὸν Παρθένε ἀείζωον·
χαῖρε, Χριστοῦ καθέδρα περίβλεπτος.
Χαῖρε, παθῶν ἐκμειοῦσα ὀμίχλην·
χαῖρε, Θεοῦ ἡ ἀπείρανδρος Μήτηρ.

Χαῖρε, Κόρη Μητρόθεε.
Θείαν ὅθεν Εἰκόνα, εὐλαβῶς καὶ ἐν φόβῳ,
λαβοῦσα ἡ γυνὴ σὺν υἱῷ τε, ἐν νυκτὶ πρὸς τὸν
αἰγιαλόν, προσεχώρει ταχύ, ἀφ’ οὗ πρῶτον
ηὔξατο, Θεὸν ἱκετεύουσα, καὶ ἐκτενῶς 
Αὐτῷ βοῶσα·

Ἀλληλούϊα.

Ἵνα γένος ἀνθρώπων, ἐκ χειρὸς διαβόλου, Θεὸς
ἐλευθερώσῃ Παρθένε, ἐσαρκώθη ἀῤῥήτως ἐκ Σοῦ,
Ὅνπερ ἵλεων ἡμῖν νῦν ἀπέργασαι, καὶ ῥῦσαι τῆς
ὀργῆς τοῦ ἄνακτος, ἵνα βοῶμέν Σοι ταῦτα·

Χαῖρε, λειμὼν ἀρετῶν εὐώδης·
χαῖρε, βροτῶν τῆς χαρᾶς αἰτία.
Χαῖρε, Θεοῦ Λόγου παλάτιον ἔμψυχον·
χαῖρε, Θεονύμφευτε, κάλλος πολύευκτον.
Χαῖρε, στάχυν ἡ βλαστήσασα, ἀνηρότως τῆς ζωῆς·
χαῖρε, ὄρος ἀλατόμητον, ὃ προεῖδε Δανιήλ.
Χαῖρε, ἡ τετοκυῖα τὴν πηγὴν τοῦ ἐλέους·
χαῖρε, ἡ ἐμπιμπλῶσα χαρμονῆς τοὺς Ἀγγέλους.
Χαῖρε, Θεοῦ Παντάνακτος ὄχημα·
χαῖρε, Ὁσίων πάντων τὸ καύχημα.
Χαῖρε, στολὴ εὐλαβῶν Ἱερέων·
χαῖρε, φωτὸς ἀπροσίτου δοχεῖον.

Χαῖρε, Κόρη Μητρόθεε.
Κατὰ νώτων θαλάσσης, ἐπαφίησιν εἶτα, Εἰκόνα
ἡ γυνὴ τὴν ἁγίαν· ἥπερ ὀρθίῳ σχήματι σαφῶς,
θαυμασίως ἐποιεῖτο τὴν ἔλευσιν, κατὰ δυσμὰς
ἡλίου· διὸ ἡ μήτηρ σὺν υἱῷ ἐβόα·

Ἀλληλούϊα.
Λυμεὼν οὖν εἰς τέλος, κατ’ εἰκόνων λυττήσας,
Θεόφιλος ὡς ἄλλος Ἡρώδης, βρεφοκτόνος, εἰς
ᾅδου κλεινά, κολαστήρια θανὼν κατενήνεκται· οἱ
δὲ πιστοὶ σκιρτῶντες ἐβόων πρὸς τὴν Θεοτόκον·

Χαῖρε, ἡ βάσις τῆς εὐσεβείας·
χαῖρε, ἡ σβέσις κακοδοξίας.
Χαῖρε, ἡ τὸ κέρας πιστῶν ἀνυψώσασα·
χαῖρε, ἡ ὀφρὺν δυσσεβῶν ταπεινώσασα.
Χαῖρε, πορφυροχρυσόμικτε τοῦ Χριστοῦ μου ἐπωμίς·
χαῖρε, χρυσοπορφυρόστρωτε κλίνη σολομωνική.
Χαῖρε, τοῦ Παραδείσου τὸ ἡδύπνοον κρῖνον·
χαῖρε, ἐξ ἧς προῆλθε ζωηφόρον τε ὕδωρ.
Χαῖρε, ἀρᾶς μεσότειχον λύσασα·
χαῖρε, χαρὰν τῷ κόσμῳ πηγάσασα.
Χαῖρε, χρυσῆ μανναδόχε στάμνε·
χαῖρε, ἁγνὴ ἀκατάφλεκτε βάτε.

Χαῖρε, Κόρη Μητρόθεε.
Μακαρίων πατέρων, ἐν Μονῇ τῶν Ἰβήρων, ποτὲ
καθεζομένων τῇ θείᾳ, καὶ λαλούντων ὑπὲρ
ψυχικῆς σωτηρίας, θεωροῦσιν ὡς πύρινον στῦλον
ἐν τῇ θαλάσσῃ οὐρανόμηκη· ὅθεν ἐβόων·

Ἀλληλούϊα.
Νῦξ ἐπῆλθε καὶ πάλιν, τὸ φαινόμενον θαῦμα,
ἐξέπληττε τοὺς ἐν Ἄθῳ πατέρας· ἐφολκίοις
δραμόντες οὖν ἐν σπουδῇ, τῆς Πανάγνου κατεῖδον
πόῤῥωθεν, Εἰκόνα τὴν σεβάσμιον· διὸ χαρμονικῶς ἐβόων·

Χαῖρε, τὸ θαῦμα Ἁγνὴ θαυμάτων·
χαῖρε, ἡ κρήνη τῶν ἰαμάτων.
Χαῖρε, σωτηρίας ἡμῶν Παντευλόγητε·
χαῖρε, εὐσεβῶν ἱλασμὸς Παναμώμητε.
Χαῖρε, ῥῦπον ἡ ἐκπλύνασα, ἁμαρτίας τοῦ Ἀδάμ·
χαῖρε, δόξῃ ἡ ἐκλάμπουσα θεϊκῇ, ὦ Μαριάμ.
Χαῖρε, ἡ χαλινοῦσα τρικυμίαν τῆς πλάνης·
χαῖρε, ὅτι ἀπόρων παρακλήτωρ τυγχάνεις.
Χαῖρε, ἡ φῶς τεκοῦσα ἀνέσπερον·
χαῖρε, πιστοῦ στρατοῦ Σου τὸ τρόπαιον.
Χαῖρε, δεινῶν κατευνάζουσα σάλον·
χαῖρε, Χριστοῦ μυστηρίων τὸ βάθος.

Χαῖρε, Κόρη Μητρόθεε.
Ξενοτρόπως πεζεύσας, Γαβριὴλ ὁ θεόφρων, τὴν
θάλασσαν κατ’ ὄναρ ὡς ἔφη, ἡ Θεοτόκος αὐτῷ,
πανευλαβῶς τὴν Εἰκόνα Αὐτῆς ὑποδέχεται, ἥνπερ
λαβὼν γηθόμενος, ἐξῆλθε τῷ Θεῷ βοῶν οὕτως·

Ἀλληλούϊα.
Οἰκουρὸς Θεοτόκε, τῆς Μονῆς καὶ προστάτις,
Ἰβήρων ᾑρετίσω γενέσθαι, δι’ Εἰκόνος τῆς Σῆς
Ἀγαθή, καὶ παντὸς τοῦ Ὄρους σαφῶς ὑπέρμαχος·
διὸ οἱ ἐν αὐτῷ μονάζοντες, βοῶμέν Σοι ταῦτα·

Χαῖρε, ἀμνὰς τοῦ Θεοῦ ἁγία·
χαῖρε, ἡμῶν κυβερνῆτις θεία.
Χαῖρε, τῶν βροτῶν ἡ τελεία ἀνάῤῥωσις·
χαῖρε, τῶν δαιμόνων Παρθένε ἡ ἔξωσις.
Χαῖρε, πύλη ἀδιόδευτε, ἣν διώδευσε Θεός·
χαῖρε, πάντας ὁδηγήσασα, ἐκ τοῦ σκότους πρὸς τὸ φῶς.
Χαῖρε, τῶν προσκυνούντων τὸ εὖχος·
χαῖρε, Μονῶν ἁγίων, ἀκατάλυτον ἕρκος.
Χαῖρε, δι’ ἧς θνητοὶ ἀφθαρτίζονται·
χαῖρε, δι’ ἧς ἐχθροὶ τραυματίζονται.
Χαῖρε, βαλβὶς τῶν κλεινῶν Ἀθλοφόρων·
χαῖρε, ἀνδρῶν χαρμονὴ θεοφόρων.

Χαῖρε, Κόρη Μητρόθεε.

Πυλωρὸς τῆς Μονῆς Σου, ἡ Εἰκὼν ἀνεδείχθη,
πολλῶν ἐκ συμφορῶν λυτρουμένη, Θεοτόκε,
αὐτὴν ἐσαεί, καὶ τοὺς ἐν αὐτῇ μονάζοντας
Δέσποινα, πιστῶς Σε λιτανεύοντας, καὶ 
τοὺς Θεῷ βοῶντας ἀσιγήτως·

Ἀλληλούϊα.

Ῥέουσιν ὡς ἐκ κρήνης, πολυχεύμονος ῥεῖθρα,
θαυμάτων πολυθρύλητα ὄντως, ἐκ τῆς θείας
Εἰκόνος τῆς Σῆς, καταρδεύοντα τοῦ κόσμου τὰ
πέρατα, ἐξ ὧν νῦν κορεννύμενοι, 
βοῶμέν Σοι Παρθένε ταῦτα·

Χαῖρε, Ἀγγέλων τιμιωτέρα·
χαῖρε, ἡλίου καθαρωτέρα.
Χαῖρε, βασιλέων κλεινῶν τροπαιούχημα·
χαῖρε, τῶν Μαρτύρων Χριστοῦ τὸ ἐνίσχυμα.
Χαῖρε, κλῖμαξ ἡ μετάρσιος, ἣν προεῖδεν Ἰακώβ·
χαῖρε, κάλλει ὑπεράσασα, δίσκον τὸν ἡλιακόν.
Χαῖρε, τῶν μισοχρίστων τὰς πλεκτάνας συνθλῶσα·
χαῖρε, τῶν φιλοθέων τὰς αἰτήσεις πληροῦσα.
Χαῖρε, λαῶν βαρβάρων ἀπώλεια·
χαῖρε, χωλῶν πολλῶν ἡ ποδώκεια.
Χαῖρε, Ἁγνή, εὐσεβῶν συμμαχία·
χαῖρε, τῶν Σὲ ἀνυμνούντων πρεσβεία.

Χαῖρε, Κόρη Μητρόθεε.
Συντριβῇ τῶν βαρβάρων, τὰ πολύσπερμα φῦλα,
ἀγρίως ἐπελθόντων Παρθένε, διά τε θαλάσσης καὶ
ξηρᾶς, κατὰ τῆς Μονῆς Σου καὶ τῆς Σῆς Πόλεως,
τελείᾳ παραδέδωκας, ὡς μὴ Θεῷ εἰδότα κράζειν·

Ἀλληλούϊα.

Τρώσαντος ἐν μαχαίρᾳ, τοῦ βαρβάρου Παρθένε,
κατὰ τὴν παρειὰν Σὴν Εἰκόνα, ἐξεπήδησεν αἷμα
εὐθύς, ὢ τοῦ θαύματος! ἐλέγχον τὸν ἄθεον· πιστοὶ
δὲ ἐξιστάμενοι τῷ τέρατι, ἐβόων Σοι ταῦτα·

Χαῖρε, τὸ κῦδος τῶν μοναζόντων·
χαῖρε, χαρὰ τῶν Σὲ δοξαζόντων.
Χαῖρε, στολισμὸς νοητοῦ στερεώματος·
χαῖρε, ἡ αὐγὴ θεϊκοῦ ἀπαυγάσματος.
Χαῖρε, ὅτι προετύπου Σε, Μαρτυρίου ἡ Σκηνή·
χαῖρε, Σὲ γὰρ προεικόνιζε, κάμινος ἡ Περσική.
Χαῖρε, πανωλεθρίᾳ δυσμενεῖς παραδοῦσα·
χαῖρε, ἡ χιλιάρχους νοητοὺς ἐκνικῶσα.
Χαῖρε, Μονῆς τῆς Σῆς φυλακτήριον·
χαῖρε, ἐχθρῶν πολλῶν διωκτήριον.
Χαῖρε, σεμνὴ χαριτώνυμε Κόρη·
χαῖρε, δι’ ἧς ὁ Θεὸς βροτοῖς ὤφθη.

Χαῖρε, Κόρη Μητρόθεε.

Ὑπὲρ νοῦν τε καὶ λόγον, τὰ τεράστια πέλει, τὰ
Σὰ Θεοκυῆτορ Μαρία· τῷ γὰρ πλήθει τὴν ψάμμον
σαφῶς, καὶ τὰ ἄστρα οὐρανοῦ ὑπερβαίνουσιν·
ἀλλ’ οὖν ὡς οἷον ταῦτα νῦν, ἐν ὕμνοις
ἐκθειάζοντες, βοῶμεν·

Ἀλληλούϊα.
Φαεινότατος στῦλος, ἐπεφάνης ἐν Ἄθῳ, τὸν
νέον Ἰσραὴλ καταυγάζων, καὶ καθοδηγοῦσα πρὸς
γῆν, τῆς ἐπαγγελίας Θεοχαρίτωτε· διὸ
εὐχαριστοῦντές Σοι, κραυγάζομεν θερμῶς ταῦτα·

Χαῖρε, Ἁγνή, νοητὴ σελήνη·
χαῖρε, ψυχῶν τῶν ἡμῶν, γαλήνη.
Χαῖρε, ἡ Θεὸν τοῖς βροτοῖς σωματώσασα·
χαῖρε, ἡ ἐχθροὺς νοητοὺς ταρταρώσασα.
Χαῖρε, κέντρον ἡ ἀμβλύνασα, τοῦ θανάτου τόκῳ Σῷ·
χαῖρε, πάντων τὸ διάσωσμα, τῶν φοιτώντων Σῷ ναῷ.
Χαῖρε, πιστούς, λοιμώδους ἀπαλλάττουσα νόσου·
χαῖρε, λεκάνη πλήρης, οὐρανίου ἐκ δρόσου.
Χαῖρε, πιστῶν ἁπάντων ἐχέγγυον·
χαῖρε, σεπτῶν Ἀγγέλων ἐφύμνιον.
Χαῖρε, πολλοὺς πειρασμῶν λυτρουμένη·
χαῖρε, σεισμοῦ τὴν Μονὴν ῥυομένη.

Χαῖρε, Κόρη Μητρόθεε.

Χριστὸν ἄχραντε Κόρη, τὸν Υἱὸν καὶ Θεόν Σου,
Ὅν ξένῳ ἀπεκύησας τρόπῳ, καὶ ἀγκάλαις
συνέσχες ταῖς Σαῖς, καὶ βρεφοπρεπῶς Ἁγνὴ
ἐγαλούχησας, ἵλεων νῦν ἀπέργασαι τῇ ποίμνῃ
Σου, Αὐτῷ βοώσῃ·

Ἀλληλούϊα.
Ψαλμοσύνθετον ὕμνον, ἐκ χειλέων Παρθένε,
προσφέρομέν Σοι νῦν ἀναξίως· ὃν ὥσπερ λεπτὰ
χηρακά δεξαμένη, τὴν Σὴν χάριν ἡμῖν
πρυτάνευσον, καὶ πάντας δίδαξον βοᾶν Σοι
εὐσεβῶς τοιαῦτα·

Χαῖρε, Πατρὸς τοῦ ἀνάρχου Νύμφη·
χαῖρε, Υἱοῦ συνανάρχου Μήτηρ.
Χαῖρε, ὁ ναὸς τοῦ Ἁγίου τε Πνεύματος·
χαῖρε, καθαρὸς τῆς Τριάδος τε θάλαμος.
Χαῖρε, πάσας ἡ ἀπείργουσα, τῶν δεινῶν ἐπιφοράς·
χαῖρε, αἴσχους τῶν δαιμόνων τε, ἡ πληροῦσα τὰς μορφάς.
Χαῖρε, τῶν δυστυχούντων πλουτισμὸς Θεοτόκε·
χαῖρε, τῆς Οἰκουμένης τὸ ἐντρύφημα ὄντως.
Χαῖρε, δι’ ἧς παρθένοι ἀγάλλονται·
χαῖρε, δι’ ἧς μητέρες εὐφραίνονται.
Χαῖρε, Ἁγνή, γηραιῶν βακτηρία·
χαῖρε, ἡμῶν ψυχικὴ εὐρωστία.

Χαῖρε, Κόρη Μητρόθεε.
Ὦ Θεοῦ Λόγου Μῆτερ, Παναγία Παρθένε, τοῦ
Ἄθω εὐκλεὴς πολιοῦχε (γ΄)· καὶ Ἰβήρων Μονῆς
θυρωρέ, τοὺς θερμῶς Σε Θεοτόκε γεραίροντας,
παντοίων ῥῦσαι θλίψεων, ἵνα τῷ Σῷ Υἱῷ βοῶμεν·

Ἀλληλούϊα.


Άγιος Παΐσιος: «Ὅποιος ἔχει πολλὴ εὐλάβεια στὴν Παναγία, ἀκούει τὸ ὄνοµά Της καὶ ἀλλοιώνεται».



ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΦΙΛΟΣΤΟΡΓΗ ΜΗΤΕΡΑ ΜΑΣ -1 

Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου, 

1. Ἡ εὐλάβεια πρὸς τὴν Παναγία

–Πεῖτε µας, Γέροντα, κάτι γιὰ τὴν Παναγία.

– Τί νὰ σᾶς πῶ; Μὲ φέρνετε σὲ πολὺ δύσκολη θέση. Γιὰ νὰ µιλήση κανεὶς γιὰ τὴν Παναγία, πρέπει νὰ τὴν ζήση.

– Γέροντα, καὶ τὸ ὄνοµα τῆς Παναγίας ἔχει δύναµη πνευµατική, ὅπως τὸ ὄνοµα τοῦ Χριστοῦ;

– Ναί. Ὅποιος ἔχει πολλὴ εὐλάβεια στὴν Παναγία, ἀκούει τὸ ὄνοµά Της καὶ ἀλλοιώνεται. Ἤ, ἂν τὸ βρῆ κάπου γραµµένο, τὸ ἀσπάζεται µἐ εὐλάβεια καὶ σκιρτάει ἡ καρδιά του. Μπορεῖ νὰ κάνη ὁλόκληρη Ἀκολουθία µὲ ἕναν συνεχῆ ἀσπασµὸ στὸ ὄνοµα τῆς Παναγίας. Καὶ ὅταν προσκυνᾶ τὴν εἰκόνα Της, δὲν ἔχει τὴν αἴσθηση ὅτι εἶναι εἰκόνα, ἀλλὰ ὅτι εἶναι ἡ ἴδια ἡ Παναγία, καὶ πέφτει κάτω λειωµένος, διαλυµένος ἀπὸ τὴν ἀγάπη Της.

– Γέροντα, νὰ µᾶς λέγατε κάτι ἀπὸ τὸ προσκυνηµά σας στὴν Παναγία τῆς Τήνου.

– Τί νὰ πῶ; Μιὰ τόσο µικρὴ εἰκόνα κι ἔχει τόση Χάρη! Δὲν μποροῦσα νὰ ξεκολλήσω ἀπὸ κοντά της. Παραµέρισα λίγο, γιὰ νὰ µὴν ἐµποδίζω τοὺς ἄλλους ποὺ ἤθελαν νὰ προσκυνήσουν.

– Μερικοί, Γέροντα, σκανδαλίζονται ἀπὸ τὰ πολλὰ ἀφιερώµατα ποὺ ἔχουν οἱ θαυµατουργὲς εἰκόνες τῆς Παναγίας.

– Νὰ σᾶς πῶ τί ἔπαθε µιὰ φορὰ ἕνας πολὺ ἁπλὸς καὶ εὐλαβὴς προσκυνητής. Πῆγε στὴν Μονὴ Ἰβήρων καὶ προσκύνησε τὴν Παναγία τὴν Πορταΐτισσα. Ἐκεῖ ἡ εἰκόνα εἶναι γεµάτη φλουριά.Στὸν γυρισµό, πηγαίνοντας γιὰ τὴν Μονὴ Σταυρονικήτα, µπῆκε σὲ λογισµούς.

«Παναγία µου, εἶπε, ἐγὼ ἤθελα νὰ Σὲ δῶ ἀλλιῶς ἁπλῆ, ὄχι µἐ φλουριά». 

Τί παθαίνει ἐν τῷ µεταξύ; Τὸν ἔπιασε ἕνας πόνος δυνατός, ζαλίστηκε καὶ ἔµεινε ἐκεῖ, στὴν µέση τοῦ δρόµου.

Ἄρχισε λοιπὸν νὰ ζητάη βοήθεια ἀπὸ τὴν Παναγία: 

«Παναγία µου, ἔλεγε, κάνε µε καλὰ καὶ θὰ σοῦ φέρω δύο φλουριά!». 

Τότε τοῦ παρουσιάσθηκε ἡ Παναγία καὶ τοῦ εἶπε: 

«Ἔτσι µου τὰ ἔφεραν τὰ φλουριά. Μήπως ἐγὼ τὰ ζήτησα; Μήπως τὰ ἤθελα ἐγώ;». 

Καὶ ἀµέσως ὁ πόνος σταµάτησε. Βλέπετε, ἐπειδὴ εἶχε καλὴ διάθεση, πολλὴ πίστη, τὸν βοήθησε ἡ Παναγία.

Ἐγὼ µερικὲς φορὲς ἐκεῖ στὸ Καλύβι, ὅταν θέλω νὰ προσευχηθῶ στὴν Παναγία, σκέφτοµαι:

«πῶς νὰ πάω µἐ ἄδεια χέρια νὰ τὴν παρακαλέσω;». 

Κόβω λίγα ἀγριολούλουδα, τὰ πηγαίνω στὴν εἰκόνα Της καὶ λέω: 

«Παναγία µου, πάρε αὐτὰ τὰ λουλούδια ἀπὸ τὸ Περιβόλι Σου». 

Πρὶν πάω στὸ Ἅγιον Ὄρος, ἄκουγα νὰ λένε ὅτι εἶναι «τὸ Περιβόλι τῆς Παναγίας» καὶ περίµενα νὰ δῶ λουλούδια, δένδρα ὀπωροφόρα κ.λπ. Ὅταν πῆγα καὶ εἶδα ἄγριες καστανιές, κουµαριές, κατάλαβα ὅτι εἶναι πνευµατικὸ τὸ Περιβόλι τῆς Παναγίας. Ἀργότερα ἔνιωσα µέσα σὲ αὐτὸ καὶ τὴν παρουσία Της.

– Πῶς θὰ αἰσθανθῶ, Γέροντα, τὴν παρουσία τῆς Παναγίας, γιὰ νὰ µοῦ θερµάνη τὴν καρδιά;
– Μιὰ ποὺ φέρεις τὸ ὄνοµα τῆς Μεγάλης Μητέρας τοῦ Χριστοῦ καὶ κατὰ χάριν Μητέρας ὅλων τῶν ἀνθρώπων, νὰ τὴν ἐπικαλῆσαι συνέχεια: 

«Παναγία µου, νὰ λές, Ἐσὺ ποὺ καταδέχτηκες νὰ ἔχω τὸ ὄνομά Σου, βοήθησέ µε νὰ ζήσω, ὅπως εἶναι εὐάρεστο σ᾽ Ἐσένα. Ἄλλοι µόνον τὸ ὄνοµά Σου ἀκοῦνε καὶ συγκινοῦνται, κι ἐγὼ τί κάνω;». Εὔχοµαι ἡ Παναγία νὰ µένη συνέχεια κοντά σου καὶ νὰ σὲ σκεπάζη σὰν τὸ κλωσσοπούλι κάτω ἀπὸ τὰ Ἀγγελικὰ φτερά Της.

Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου, 

«ΛΟΓΟΙ, τόμ. Ϛ´, Περὶ Προσευχῆς» 

ἔκδ. Ἱ. Ἡσυχαστηρίου «Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος», 
Σουρωτή Θεσσαλονίκης, 2012,
σελ. 83-85


Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

πηγη: https://christianvivliografia.wordpress.com

Προσευχή του Αγίου Νεκταρίου στην Παναγία: Δέσποινα παντευλόγητε, Υπέραγνε Παρθένε



Δέσποινα παντευλόγητε, Υπέραγνε Παρθένε,
Παράδεισε πανθαύμαστε, κήπε καλλωπισμένε,
Σε δυσωπώ, Πανάχραντε, χαρίτωσον τον νουν μου,
κατεύθυνον τας σκέψεις μου, φώτισον την ψυχήν μου.

Κόρη με ποίησον αγνόν, πράον, σεμνόν, ανδρείον,
ησύχιον και κόσμιον, ευθύν, όσιον, θείον,
επιεική, μακρόθυμον, των αρετών δοχείον,
άμεμπτον, ανεπίληπτον, των αγαθών ταμείον.

Δος μοι σοφίαν, σύνεσιν και μετριοφροσύνην,
φρόνησιν και απλότητα και ταπεινοφροσύνην.
Δος μοι νηφαλιότητα, όμμα πεφωτισμένον,
διάνοιαν ολόφωτον, πνεύμα εξηγνισμένον.

Απέλασον την οίησιν, την υπερηφανίαν,
τον τύφον, την φυσίωσιν, και την αλαζονείαν,
την ύβριν, το αγέρωχον, την υψηλοφροσύνην,
γλώσσα μεγαλορρήμονα, ισχυρογνωμοσύνην.

Την αστασία την φρικτήν, την περιττολογίαν,
την πονηρία την πολλήν, και την αισχρολογίαν.

Χάρισαί μοι, Πανάχραντε, την ηθικήν ανδρείαν,
το θάρρος, την ευστάθειαν, δος μοι την καρτερίαν.

Δος μοι την αυταπάρνησιν, την αφιλαργυρίαν,
ζήλον μετ’επιγνώσεως και αμνησικακίαν.
Δος μοι ακεραιότητα, ευγένειαν καρδίας,
πνεύμα ευθές, ειρηνικόν, και πνεύμα αληθείας.

Φυγάδευσον, Πανάχραντε, τα πάθη της καρδίας,
τα πολυώνυμα, Αγνή, της ηθικής δειλίας.
Την αναδρίαν την αισχράν, το θράσος, την δειλίαν,
την ατολμίαν την δεινήν και την απελπισίαν.

Άρον μοι, Κόρη, τον θυμόν και πάσαν ραθυμίαν,
την αθυμία, την οργήν, ως και την οκνηρίαν.

Τον φθόνον, την εμπάθειαν, το μίσος, την κακίαν,
την μήνιν, την εκδίκησιν και την μνησικακίαν.

Την έριδα την ευτελή και την πολυλογίαν,
την γλωσσαλγίαν την δεινήν και την βωμολοχίαν.
Δος μοι, Παρθένε, αίσθησιν, δος μοι ευαισθησίαν.
Δος μοι συναίσθησιν πολλήν και ευσυνειδησίαν.

Δος μοι, Παρθένε, την χαράν Πνεύματος του Αγίου.

Δος μοι ειρήνην τη ψυχή, ειρήνην του Κυρίου.

Δος μοι αγάπην, έρωτα θείον, εξηγηγνισμένον,
πολύν, θερμόν και καθαρόν και εξηγιασμένον.
Δος πίστιν ζώσαν, ενεργόν, θερμήν, αγνήν, αγίαν,
ελπίδα αδιάσειστον, βεβαίαν και οσίαν.

Άρον απ’εμού, Παρθένε, τον κλοιόν της αμαρτίας,
την αμέλειαν, την μέθην, την ανελεημοσύνην,
τα κακάς επιθυμίας, την δεινήν ακολασίαν,
γέλωτας της ασελγείας και την πάσαν κακουργίαν.

Σωφροσύνην δος μοι, Κόρη, δος εγκράτειαν, νηστείαν,
προσοχήν και αγρυπνίαν και υπακοήν τελείαν.
Δος μοι προσοχήν εν πάσι και διάκρισιν οξείαν,
σιωπήν και ευκοσμίαν, και υπομονήν οσίαν.

Επιμέλειαν παράσχου, Δέσποινα, προς εργασίαν,
προς τελείωσιν και ζήλον αρετών προς γυμνασίαν.

Την ψυχήν μου, την καρδίαν και τον νουν μου, Παναγία,
τήρει εν αγιωσύνη, φύλαττε εν παρθενία.



Πρόσφατο θαύμα της Παναγίας της Γοργοϋπηκόου



Ο Δημήτριος Δημητρακόπουλος  από  τα  Φάρσαλα μας  διηγείται ένα  πρόσφατο  θαύμα της  Παναγίας  της  Γοργοϋπηκόου, όπως  αυτός  το  έζησε, προς  δόξαν  της Παναγίας μας.

Στις 9 Σεπτεμβρίου 2014 η Ιερά Εικόνα  της  Παναγίας  της  Γοργοϋπηκόου, από την Ιερά Μονή  Δοχειαρίου ήταν  στο Μετόχι της Ιεράς  Μονής στον  Σοχό  Θεσσαλονίκης, εγώ μάζευα ντομάτες στα  Τρίκαλα στο  χωριό Παλιόπυργος, είχε πολλές  βροχές και  δυσκόλευε την  συγκομιδή  της  ντομάτας.Ένας παραγωγός με  πολύ καλή παραγωγή ντομάτας με πήγε  στο  χωράφι  του  να δώ για  να  την  μαζέψω.

Ο  καιρός ήταν δύσκολος  και  βροχερός, αδύνατο να μαζέψω ντομάτες και  του  είπα  πως θα   φύγω  να  πάω  να  προσκυνήσω την Ιερά  Εικόνα  της  Παναγίας  της  Γοργοϋπηκόου στο  Σοχό, έβαλε  το  χέρι  στην τσέπη του,  μου  έδωσε  20  ευρώ για  να  του ανάψω  μια λαμπάδα στη  χάρη της να τον  βοηθήσει να μαζέψει την  παραγωγή. Του είπα  ότι θα παρακαλέσω  την Γοργοϋπήκοο και  να  μη  φοβάται.

Αυτά έγιναν 11π.μ. και  έφυγα, πετώντας, γεμάτος  χαρά για  την  Χρυσή  Βασίλισσά μου, το απερίγραπτο καταφύγιό μου, την  Ουράνιο Ελπίδα  μου, και  έφτασα στο Μετόχι  όταν στην Εκκλησία έψαλλαν όλοι μαζί  την παράκληση της Γοργοϋπηκόου, και όλος  χαρά άρχισα από τα βάθη  της  ψυχής  μου να ψάλλω  δυνατά, με αγάπη και  ταπείνωση, και  να την παρακαλώ νοερά  και  φωναχτά για  πολλά αιτήματα και  ένα  από  αυτά  ήταν και  για  τον παραγωγό  της  ντομάτας.

Όταν  τελείωσε η  παράκληση είδα  τον  Γέροντα μου  Γρηγόριο και τους πατέρες και ενώ μιλούσαμε  κτυπάει  το  τηλέφωνο μου,  ήταν  ο  παραγωγός από  τα  Τρίκαλα και  μου  είπε ότι, πρίν  λίγο, (όταν  εμείς  ψάλλαμε  την  παράκληση στην  Γοργοϋπήκοο) άρχισε σφοδρή κακοκαιρία και  πήγε  στο  χωράφι  του  να  δεί τι  γίνεται, και  ενώ γινόταν  κατακλυσμός στα σύνορα  του  χωραφιού  του  σταματούσε  η  βροχή!!!

Αυτό  τα  αξήγητο  γεγονός συνεχίστηκε  για  αρκετές  μέρες στην  περιοχή,  όσο μάζευα ντομάτες  και  προσωπικά  τό αποδίδω στη ν  θαυματουργό  δύναμη  της  Παναγίας της 
Γοργοϋπηκόου, και  με  πολύ  χαρά  πληροφορήθηκα  πως  στο  χωριό αυτό  πλέον 
έκαναν  εικόνα  της Γοργοϋπηκόου και σκοπεύουν να  την  πανηγυρίζουν.

Ας έχουμε  την   ευλογία  της  Παναγίας της  Γοργοϋπηκόου. 

 πηγη