Ακόμα και ο Χριστός έκανε υπακοή στη Μητέρα Του

Ας σκεφτούμε, αδελφοί, ότι ο Δεσπότης του σύμπαντος, που Τον υπακούουν όλα τα όντα, έκανε αυστηρή υπακοή στην «κατὰ φύσιν» μητέρα Του, την Παναγία, που Τον βάσταξε στη μήτρα της εννιά μήνες και Τον έθρεψε με το γάλα της.
Και σ” εκείνη μεν είχε χρέος να υπακούει, σα γνήσιος γιος της και σα νομοθέτης της πέμπτης εντολής του Δεκαλόγου, που λέει: «Να σέβεσαι …τη μητέρα σου για να ζήσεις χρόνια ευτυχισμένος πάνω στη γη» (Εξ. 20:12).
Στον δίκαιο Ιωσήφ όμως δεν ήταν υποχρεωμένος να υπακούει, γιατί δεν ήταν ο πραγματικός «κατὰ φύσιν» πατέρας του. Μολαταύτα, ο Κύριος έκανε αδιάκριτη υπακοή και στους δύο. Γι” αυτό και ο ευαγγελιστής Λουκάς είπε: «Και ζούσε υποταγμένος σ” αυτούς» (2:51).
Ο Κύριος με την υπερβολική Του υπακοή, ξεπέρασε όλους τους ανθρώπινους κανόνες και τους φυσικούς νόμους. Σύμφωνα μ” αυτούς, τα παιδιά πρέπει να υποτάσσονται στους γονείς τους μέχρι ν” αποκτήσουν φρόνηση και διάκριση καλού και κακού· δηλαδή μέχρι να γίνουν δεκαπέντε ή το πολύ είκοσι χρόνων, όπως είναι γραμμένο και στο βιβλίο των Αριθμών: «Όσοι είναι από είκοσι χρονών και πάνω γνωρίζουν ποιο είναι το καλό και ποιο είναι το κακό» (32:11). Μετά την ηλικία αυτή τα παιδιά είναι ελεύθερα και αυτεξούσια.
Ο Χριστός όμως δεν αρκέστηκε στον παραπάνω κανόνα. Διπλασίασε τα χρόνια της υπακοής προς τους γονείς και ήταν υποταγμένος σ” αυτούς τριάντα ολόκληρα χρόνια. Γι” αυτό και ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης, εξηγώντας τα λόγια που είπε ο Κύριος στην Παναγία, στο γάμο της Κανά –»Τι επεμβαίνεις εσύ στο δικό Μου έργο, Γυναίκα; Δεν ήρθε ακόμα η ώρα Μου» (Ιωάν. 2:4)– λέει, πως ο Κύριος φάνηκε σα να παραπονέθηκε στη μητέρα Του. Δηλαδή σα να της έλεγε: «Δεν έφτασαν τόσα χρόνια που έκανα υπακοή; Ζητάς ακόμα να κάνω ό,τι μου λες; Δεν ήρθε η ώρα να γίνω κι εγώ ελεύθερος και αυτεξούσιος;». Παρ” όλ” αυτά, πάλι υπάκουσε σ” αυτήν και έκανε εκείνο που Του ζήτησε, δηλαδή το νερό κρασί.
Ο Χριστός μας, υποτασσόταν και υπάκουε στους γονείς Του μ” όλη Του την προθυμία, μ” όλη Του τη χαρά, μ” όλη Του την αγάπη, με απόλυτη ταπείνωση, χωρίς κανένα γογγυσμό και χωρίς καμιά εσωτερική ή εξωτερική αντιλογία. Και αμέσως εκτελούσε όχι μόνο τις ελαφριές υπηρεσίες, αλλά και τις πιο βαριές και κοπιαστικές· όχι μόνο τις ευπρεπείς και σπουδαίες εργασίες, μα και τις πιο ευτελείς και ταπεινές.

Ω, τι ανέκφραστη συγκατάβαση! Εκείνον, που καλεί με τη φωνή Του τα σύννεφα, και στη στιγμή έντρομα υπακούουν και φέρνουν ραγδαία βροχή –όπως αναφέρει το βιβλίο του Ιώβ: «Καλείς με τη φωνή Σου το νέφος και με τρόμο Σε υπακούει το λάβρο νερό» (38:34)– Τον πρόσταζε ο Ιωσήφ να του φέρει νερό, κι αμέσως το έκανε. Εκείνον, που στέλνει τους κεραυνούς, και παρευθύς πηγαίνουν όπου θέλει –»Αποστέλλεις τους κεραυνούς και αυτοί πηγαίνουν» (Ιώβ 38:35)– Τον έστελνε η μητέρα Του να φέρει ξύλα για τη φωτιά, κι αμέσως πήγαινε. Εκείνος, που με τον ένα λόγο Του δημιούργησε όλα τα κτίσματα –»Αυτός είπε και όλα δημιουργήθηκαν» (Ψαλμ. 148:5)– και που τα προστάγματά Του δεν πρόκειται ποτέ να καταργηθούν –»Έθεσε πρόσταγμα που δεν πρόκειται να σαλευτεί» (Ψαλμ. 148:6)– υπάκουε σ” όλες τις εντολές του «πατέρα» Του και της μητέρας Του: σκούπιζε το σπίτι, ετοίμαζε το τραπέζι, άναβε τη φωτιά, έπλενε τα πιάτα…
Τώρα, τι λες εσύ που τα διαβάζεις αυτά; Αν ο Βασιλιάς των αγγέλων έκανε τέτοια υπακοή στους γονείς Του –δηλαδή στη λάσπη και στον πηλό, που ο ίδιος έπλασε με τα χέρια Του– τι υπακοή πρέπει να κάνεις εσύ στους γονείς σου; Πόση τιμή πρέπει να τους απονέμεις; Πόση αγάπη να τους δείχνεις; Και πόση ευγνωμοσύνη να τους χρωστάς;
Σκέψου τώρα, αγαπητέ, ότι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, αφότου απέκτησε σαν άνθρωπος τις απαιτούμενες σωματικές δυνάμεις, δεν πέρασε τη ζωή Του με αργία και αμέλεια. Δούλευε χειρωνακτικά. Ήταν μαραγκός και καταγινόταν να πελεκάει ξύλα και να κατασκευάζει διάφορα έπιπλα ως τα τριάντα του χρόνια. Όσο ζούσε ο δίκαιος Ιωσήφ, δούλευε μαζί του και τον βοηθούσε σ” αυτή την τέχνη. Εφαρμόστηκε έτσι στον Κύριο εκείνο το γραμμένο για κάθε στοργικό γιο, ότι, «σαν κυρίους θα υπηρετήσει αυτούς που Τον γέννησαν» (Σοφ. Σειρ. 3:7). Γιατί οι γονείς Του ήταν φτωχοί και με πολύ κόπο έβγαζαν το καθημερινό τους ψωμί. Έπρεπε λοιπόν και ο Κύριος να τους συμπαραστέκεται.
Μετά το θάνατο του δικαίου Ιωσήφ, ο Κύριος, δεκαπέντε περίπου ετών τότε, συνέχισε να ασκεί μόνος Του την ξυλουργική, που δεν ήταν μια τέχνη ή επιστήμη από τις θεωρούμενες ανώτερες και σπουδαίες, όπως η φυσική, η γεωμετρία, η αριθμητική ή μουσική, αλλά τέχνη ευτελής, κοπιαστική και φτωχική. Κι αυτό το έκανε τόσο για να ζήσει ο ίδιος, σαν άνθρωπος, όσο και για να θρέψει τη μητέρα Του και ξένους φτωχούς. Πιο πολύ όμως το έκανε για δυο άλλους λόγους: Πρώτα, για να δώσει σε όλους παράδειγμα φιλεργίας και φιλοπονίας. Και ύστερα, για να διδάξει έμπρακτα τους ανθρώπους, ότι ακόμα κι οι πιο ταπεινές εργασίες δεν είναι κακές ούτε μπορούν να εμποδίσουν τον άνθρωπο από τη σωτηρία του και την ευαρέστηση του Θεού. Εκείνο μόνο που πρέπει να προσέχει ο άνθρωπος, όταν δουλεύει την οποιαδήποτε τέχνη του, είναι οι αμαρτίες της ψευτιάς, της απάτης και τις κλεψιάς.
Ω, τι θαύμα! Ο Δεσπότης των όλων, που έχει «όλα τα σύμπαντα δούλους» (Ψαλμ. 118:91), καταδέχτηκε να δουλεύει στους ανθρώπους και να κοπιάζει καθημερινά. Ο πάνσοφος Θεός, που με θαυμαστή τέχνη κατασκεύασε τον ουρανό και τη γη και που φώτισε τις διάνοιες των ανθρώπων να επινοήσουν όλες τις τέχνες, Αυτός καταδέχτηκε να δουλεύει τέχνη χειρωνακτική και τόσο κοπιαστική.
Αληθινά, είναι παράδοξο θαύμα να βλέπει κανείς Εκείνον, που κρατάει μέσα στην παλάμη Του όλο τον κόσμο, να σηκώνεται πρωί–πρωί και να πιάνει δουλειά στο ξυλουργικό Του εργαστήρι, ή να παίρνει στον ώμο το ζεμπίλι με τα εργαλεία, και να πηγαίνει πότε στον ένα και πότε στον άλλο, ιδροκοπώντας μέσα στο λιοπύρι του καλοκαιριού και ξεπαγιάζοντας μέσα στο κρύο του χειμώνα. Αυτός, που τρέφει όλο τον έμβιο κόσμο, «χορταίνοντας την επιθυμία κάθε ζωντανού» (Ψαλμ. 144:16), μοχθούσε από το πρωί ως το βράδυ για το μεροκάματο!
Δεν το χωράει το ανθρώπινο μυαλό! Δεν μπορεί να το εκφράσει η ανθρώπινη γλώσσα! Όταν το αναλογίζεται κανείς, παγώνει από την έκπληξη και το θαυμασμό. Είχε λοιπόν δίκιο ο Ιησούς Χριστός, όταν με το στόμα του Δαβίδ έλεγε: «Φτωχός είμαι Εγώ και ήδη από τα χρόνια της νιότης Μου μέσα σε κόπους» (Ψαλμ. 87:16). Είχε, επίσης, δίκιο όταν ο Ίδιος ρητά μάς διαβεβαίωνε: «Δεν ήρθε ο Υιός του ανθρώπου σ” αυτόν τον κόσμο για να υπηρετηθεί από άλλους, αλλά για να υπηρετήσει» από αγάπη (Ματθ. 20:28).
ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ – «Μαθητεία στον Άγιο Νικόδημο» κεφ.3, εκδ.Ι.Μ.Παρακλήτου

Οι τελευταίες στιγμές της Παναγίας

Οι τελευταίες στιγμές της Παναγίας
(Ιωάννου Γεωμέτρου -10ος αιώνας)
Η Μητέρα του Θεού λοιπόν έδειξεν εις τούς Αποστόλους, όπου ήδη το εγνώριζαν, το σύμβολον της αναχώρησεώς της, τον φοίνικα, τους μετέδωσε επίσης ευλο­γία και ανάλογη παρηγορία και αφού τους ομίλησε περί της εξόδου της και τους προθυμοποίησε διά το κήρυγμα, τους εξέθεσε δι’ ολίγων ολόκληρη την οικονομία της αποστολής τους. Έπειτα ασπάσθηκε τον Πέτρο και τους άλλους Αποστόλους, “χαίρετε”, λέγουσα, “τέκνα και φίλοι και μαθηταί του Υιού και Θεού μου και θεω­ρείτε εαυτούς μακάριους, όπου ηξιώθητε τοιούτου διδασκάλου και Δεσπότου και διακονίας τοιούτων μυστηρίων και της κοινωνίας των διωγμών και παθημάτων Του, διά να γίνετε κοινωνοί της δόξης και Βασιλείας Του”.
Αφού τους ανήγγειλε περί των τελευταίων γεγονότων, τους εζήτησε να ψάλ­λουν τους επιταφίους ύμνους, ενώ Εκείνη άρχισε τις προς τον Θεόν ευχαριστίες της.

Η προσευχή της Θεοτόκου
«Ευλογώ σε”, έλεγε, “Δέσποτα και Θεέ και Υιέ του Θεού του προανάρχου Σου Πα­τρός και υιέ ιδικέ μου, της δούλης Σου, χάρις εις την φιλανθρωπίαν Σου. Ευλογώ σε, οπού μας λύτρωσες εκ της κατάρας και αντ’ αυτής μάς έδωσες την ευλογίαν. Ευλογώ σε τον αίτιον όλων των αγαθών μας, της ζωής, του φωτός, της ειρήνης, της δυνατότητος να γνωρίσωμε τον Πατέρα Σου και το συνάναρχόν Σου και ζωοποιόν Πνεύμα. Ευλογώ σε Λόγε, όπου ευλόγησες την γαστέρα μου κατοίκων εν αυτή δι’ ανεκφράστου τρόπου. Ευλογώ σε, όπου τοιουτοτρόπως μας αγάπησες ώστε και υπέρ ημών να σταυρωθείς και να αποθάνεις. Ευλογώ σε, όπου κατέστησες μακαρία την κοιλία μου και πι­στεύω ότι θα εκπληρωθούν και όλα τα άλλα, περί των οποίων μου έχεις μιλήσει.
Η παράδοξος κάθοδος του Χριστού
Εις τούτα τα λόγια ακολούθησε ευθύς η παράδοξος κάθοδος του Υιού της συνοδευομένου υπό των Προφητών, των Πατριαρχών και όλων των Δικαίων, προπορευόμενων των Αγγέλων και Αρχάγγελων και των λοιπών Αγγελικών δυνάμεων. Τότε ο αέρας και ολόκληρο το σπίτι γέμισε. Όλα εκείνα όπου η Παρθένος προεγνώριζε, τότε τα έβλεπε οφθαλμοφανώς, ενώ οι άλλοι έβλεπαν μέρος αυτών των θαυμασίων, ο καθείς αναλόγως της αγιότητός του. Έτσι η δευτέρα κατάβασις έγινε ενδοξοτέρα και φρικωδεστέρα της πρώτης, και προ­φανεστέρα δι’ όσους διέθεταν όραση πνευματική. Δεν ήσαν μόνον παρόντα τα κατώτερα αγγελικά τάγ­ματα και δυνάμεις, αλλά και αυτά ακόμη τα Σερα­φείμ και τα Χερουβείμ και οι Θρόνοι παρίσταντο μετά φόβου, ιεραρχικώς κατά τάξιν. Θεωρούσαν μετά φόβου όχι μικροτέρου (ίσως μεγαλυτέρου εκείνου θα έλεγα, αν επετρέπετο), εκπληττόμενοι διά την δευτέρα Αυτού κένωση και συγκατάβαση. Ό,τι έγινε άλλοτε προς χάριν ολοκλήρου του γένους των ανθρώπων, τώρα για μία μόνον ψυχή, για μία μόνον γυναίκα συντελείτο ένα τοιούτο θαύμα.
Η συνοδεία ήταν λαμπρά και πολυάριθμος, όπως άρμοζε διά την άφιξη του Δεσπότου και την αναχώρηση της Δεσποίνης, αλλά η θέασις των συντελουμένων, ως είπα ήδη, εγίνετο μόνον από τους καθαρθέντας, αν και η παρουσία του Δεσπότου ήταν ακατανόητος και εις αυτούς τους Μαθητάς και Αποστόλους που ήσαν πεπληρωμένοι από την δύναμη της κατοικούσης εις αυτούς χάριτος του Αγίου Πνεύ­ματος. Παρίστατο εκεί ο Χριστός με σώμα και μορφή πλήρως τεθεωμένη, λαμπροτέρα της αστραπής και της λάμψεώς της εις το Θαβώρ, αλλά μικροτέρα της φυσικής της λαμπρότητος ενώ οι Απόστολοι ήσαν ωσάν νεκροί. Ο Κύριος ευθύς τους λέγει “ειρήνη υμίν”, όπως άλλοτε όταν εισήλθε των θυρών κεκλεισμένων, εις τον ίδιον αυτόν οίκον όπου συνήχθησαν και τότε και τώρα, τον οίκον του Ιωάννου, όπου τότε τους συγκέντρωσε διά τον φόβον των Ιουδαίων και σήμερον τους συνήγαγε διά την γεννήσασα τον Κύριον, η οποία και κατοικούσε εις αυτόν μετά του ηγαπημένου και παρθένου μαθητού, του δευτέρου και θετού υιού της.
Ακούοντες οι Μαθηταί αυτήν την γλυκεία, την πραεία και γνώριμο φωνή, ανέλαβαν θάρρος εις το σώμα και εις την ψυχή και, όσο τους ήτο δυνατόν, ύψωσαν τα μά­τια τους ως προς τον δίσκον του ηλίου, την ώρα όπου Εκείνος χαμήλωνε ολίγο την λα­μπρότητα της ανατολής Του και τους περιέλαμπε μετά φωτισμού μετριοτέρου.
Αλλά ας σταθούμε ολίγον εις τα επι­θανάτια Αυτής. Η ψυχή της ευρίσκεται σε μία συγκίνηση πελώρια και σχεδόν σκιρτά και προφθάνει ασυγκράτητος και σπεύδει να απομακρυνθεί από του σώματος ώστε το γρηγορότερον να ευρεθεί μετά του Υιού της και να προσπέσει εις τας χείρας Του και να αναχωρήσει μετ’ Αυτού. Πώς ήτο δυ­νατόν να υπομείνει την χαράν αυτήν, όπως την λύπην τον καιρόν του Πάθους, και πώς εμείς να μην επιθυμούμε να ειπούμε πως αυτή δεν πέθανε, αν και δεν το λέγομεν αυτό για να μην πούμε καινοφανή διδάγματα.
Εδάκρυσε, και πάλι έγινε ανωτέρα των δακρύων από την μεγάλη ευτυχία και το παράδοξο θέαμα, βλέπουσα μετά σώματος Εκείνον, όπου ολίγο παλαιότε­ρον τον είδε να σύρεται, να καθυβρίζεται και να κτυπάται, και ενώ περιεβάλλετο υπό τόσων μυριάδων Αγγέλων, υπό τόσης λαμπρότητος και τόσης δόξης. Έβλεπε το πρόσωπον και την μορφήν Εκείνου, του άλλοτε εμπαιζομένου και καταπτυομένου, του περιβαλλομένου την πορφυράν χλαίναν της εντροπής, να περιβάλλεται τώρα με τόσην αξία και λαμπρότητα. Αυτόν όπου δεν είχεν είδος ουδέ κάλλος, τώρα να αστράπτει από το κάλλος της καλλοποιού θεότητός Του, τον άλλοτε νεκρόν όπου κατεδικάσθη ως αντίθεος, τον έβλεπε Θεόν και Βασιλέα και Κριτήν των πάντων, αθάνατον και ανίκητον. Ω, πώς διεμοιράζετο και πάλι με­ταξύ των αντιθέτων, όπως και εν τω καιρώ της Σταυρώσεως. Το δράμα την εγέμιζεν ευφροσύνη, υπερέχαιρεν η ψυχή της, αλλά συνεστέλλετο αναχωρούσα προς εκείνη την δόξα και λαμπρότητα.
Τώρα πλέον δοξολογούσε περισσότερο από πριν Εκείνον όπου την εδόξασε. Προσηύχετο διά τους Αποστόλους και για όλους τους παρόντας, ικέτευε για τους απανταχού πιστούς ή μάλλον υπέρ παντός του κόσμου και αυτών ακόμη των εχθρών και των σταυρωτών. Ζητούσε να λάβει από τον Δεσπότην κάποιο λόγον ή κάποιο σημείον ως εγγύηση της σωτηρίας τους, απλώνουσα ικετευτικώς τα χέρια εκείνα με τα οποία Τον ενηγκαλίζετο, κινούσα την γλώσσαν εκείνη και τα χείλη με τα οποία Τον ησπάζετο, υπενθυμίζουσα τον θηλασμόν Του, και κλαίουσα από ευτυχία, έκαμε το παν, μιγνύουσα αποχαιρετιστήριους λόγους και προσευχές. Τότε αρχίζουν την υμνωδία οι Άγγελοι και όλοι μένουν ακίνητοι και εκστατικοί, όχι από φόβο αλλά από χαρά, οι Απόστολοι αντιφωνούν με την δική τους ψαλμωδία, και έτσι, περνώντας από το πανάγιον στόμα η υπεραγία ψυχή της, ωσάν σε ύπνο, παραδίδεται εις τον Υιόν της, διαφεύγουσα τις ωδίνες του θανά­του, όπως τις διέφυγε και κατά την γέννηση ή μάλλον με την ίδια και μεγαλυτέρα χαρά και όπως τότε, όταν ανεκφράστως προήρχετο εξ αυτής ο Υιός και Θεός της, και τώρα όπου αυτή εξήρχετο προς τον Θεόν ο οποίος παρίστατο όχι μόνο νοερώς αλλά και αισθητώς.
Ευθύς, όλοι οι Άγγελοι και μερικές άλλες αγγελικές δυνάμεις άρχισαν να ψάλλουν, και μετά του πνεύματος μεν εξήρχετο κάποια άφθονος και ανεξήγη­τος ευωδία, ενώ το σώμα περιεβάλλετο από πλούσιο και απλησίαστο φως, ώστε και ο αέρας γέμισε από ήχους και άσματα, περισσότερο όμως από την ευχάριστον ευωδία, το δε σώμα ακτινοβολούσε από παντού, ώστε να γίνεται κάπως αθέατο. Έτσι λοιπόν διαμοιράζονται την Παρθένον, οι μαθηταί και ο Διδάσκα­λος, τα επίγεια και τα ουράνια, όπως και μετ’ ολίγον ο ουρανός και ο παράδει­σος. Ο Κύριος και τα περί αυτόν λειτουργικά πνεύματα έλαβαν την ψυχή, ενώ οι μαθηταί το σώμα.

Διδάγματα από την Κοίμηση της Θεοτόκου

† Επίσκοπος Αυγουστίνος
Ποιά διδάγματα, αγαπητοί μου, αποκομίζουμε από την εορτή της Kοιμήσεως; Όσα θα σας πω, τα αντλούμε όχι από την Kαινή Διαθήκη, αλλ” από την άλλη πηγή της Oρθοδοξίας, την ιερά παράδοση. Tι λέει λοιπόν η ιερά παράδοσης για την κοίμηση της Θεοτόκου;
Mετά την ανάληψη του Xριστού η Παναγία ζούσε με τις αναμνήσεις του μονογενούς Yιού της, και είχε συνήθεια να επισκέπτεται τον τόπο της προσευχής του, τη Γεθσημανή.
Πολλές φορές πήγε εκεί. Αλλά κάποια μέρα πήγε για τελευταία φορά. Tότε συνέβη κάτι έκτακτο. Ας μην πιστεύουν οι άπιστοι, εμείς πιστεύουμε. στο πέρασμα της Θεοτόκου, και μάλιστα όταν γονάτισε να προσευχηθεί, τα δέντρα έγειραν, λύγισαν τις κορυφές των προς τα κάτω. Σαν να έκαναν μετάνοια να την προσκυνήσουν. Kαι, όπως στον Eυαγγελισμό, ήρθε πάλι ο αρχάγγελος Γαβριήλ. Kρατούσε κλάδο φοίνικος, σύμβολο νίκης κατά του θανάτου. Xαιρέτισε την υπεραγία Θεοτόκο και την ειδοποίησε, ότι σε λίγο φεύγει πλέον από τη γη για να συναντήσει τον Yιό της.
Γεμάτη ιερά συγκίνηση η Θεοτόκος κατέβηκε από το λόφο της Γεθσημανή και ήλθε στο φτωχικό της. Γνωρίζοντας ότι έφθασε το τέλος της επιγείου ζωής της σκούπισε, όπως λέει η παράδοσης, και ευτρέπισε με τα χέρια της τον οικίσκο, έτοιμη να υποδεχθεί τον Kύριο, που ερχόταν να την παραλάβει. Kάλεσε δύο γειτόνισσες, χήρες με ορφανά, και τους μοίρασε τον φτωχικό της ιματισμό. Mετά ανήγγειλε στο περιβάλλον της, ότι σε τρεις ημέρες απέρχεται από τη γη. Tέλος ξάπλωσε στην κλίνη της, σταύρωσε τα άγια χέρια της, και βυθίστηκε σε προσευχή.
Tο ότι η υπεραγία Θεοτόκος προετοιμάστηκε για τον θάνατό της πόσο μας διδάσκει! Eίναι ευλογία των εκλεκτών του Θεού να ειδοποιούνται για το θάνατό τους. Όταν οι άνθρωποι ζούσαν με αφοσίωση στο Θεό, προαισθάνονταν το θάνατό τους. Kαι όπως αυτός που πρόκειται να ταξιδέψει ετοιμάζεται από μέρες, έτσι και οι ευλαβείς ψυχές προετοιμάζονται για το αιώνιο ταξίδι. Eίναι κακό ο αιφνίδιος θάνατος. Ακούσατε τι λέει η Εκκλησία; Nα μας φυλάξει ο Θεός από πολλά δεινά. Ποια δεινά; «Από λοιμού, λιμού, σεισμού…» και «…και αιφνιδίου θανάτου». Γιατί είναι κακό; Διότι δεν δίνει στον άνθρωπο ούτε λεπτό. Mοιάζει με το γεράκι… Oι κότες βόσκουν στο γρασίδι, και νομίζουν ότι θα επιστρέψουν στο κοτέτσι. Αμ δε θα επιστρέψουν. Από πάνω, ξαφνικά, το γεράκι πέφτει με ορμή κι αρπάζει την όρνιθα. Σαν γεράκι και ο θάνατος φτερουγίζει ορμητικός και πέφτει· στο δρόμο, στο πεζοδρόμιο, στο αεροπλάνο, στο γραφείο…, όπου να “ναι. Αρπάζει τον άνθρωπο και του λέει, Όλα “δώ!… δεν τον αφήνει να πει το «Mνήσθητί μου…».
Αλλά προσέξτε κάτι ακόμη. Πρέπει ο Xριστιανός, προαισθανόμενος το θάνατό του, να κάνει και τούτο. Bλέπεις, ότι μεγάλωσες πλέον, τα χιόνια έπεσαν πάνω στο κεφάλι σου. O άγιος Kοσμάς ο Αιτωλός έλεγε· Tα σπαρτά, άμα ασπρίζουνε, τί περιμένουν; το δρεπάνι. Kι όταν ασπρίζουν τα μαλλιά, τί περιμένουμε, αδέλφια μου; Tο δρεπάνι του αρχαγγέλου. Προτού λοιπόν φτάσει το δρεπάνι, οι μητέρες και οι πατέρες που έχουν παιδιά να τακτοποιήσουν τα του σπιτιού των. Ό,τι έχουν, να τα μοιράσουν με δικαιοσύνη στα παιδιά τους. Nα μην αφήσουν εκκρεμότητες. Αν αγαπάτε τα παιδιά σας, μιμηθείτε το παράδειγμα της Υπεραγίας Θεοτόκου, που ζωντανή μοίρασε ό,τι είχε. Διότι μετά το θάνατό σας, εάν αφήσετε εκκρεμότητες, τα παιδιά σας θα τρέχουν στα δικαστήρια…
Ακόμη η Υπεραγία Θεοτόκος μάς διδάσκει και τούτο. Tην ελεημοσύνη μην την κάνετε μετά θάνατον. Όσο ζείτε, όσο τα χέρια αυτά μπορούν και κινούνται και μπαίνουν στο πορτοφόλι, τότε η ελεημοσύνη έχει μεγάλη αξία. Διότι μετά θάνατον δεν λέγεται πλέον ελεημοσύνη· είναι χρήματα που δεν οφείλονται σ” εσάς. Ακούς, ότι ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα το έκτισαν μετά θάνατον. Απήλαυσαν δηλαδή τα χρήματά τους εν ζωή, τα γλέντησαν όσο ζούσαν, και μετά το θάνατο πλέον κάνουν την ελεημοσύνη. Γι” αυτό να κάνουμε την ελεημοσύνη όπως την έκανε η Παναγία.
Αλλά προχωρούμε. Ήλθε και για τη Mητέρα του Θεού ο θάνατος. H υπεραγία Θεοτόκος είναι πλέον τώρα νεκρά επί της κλίνης της. Nεκρά εκείνη, που εγέννησε τόν αρχηγό της ζωής. Ποιοι τώρα θα την κηδεύσουν; Tα παιδιά κηδεύουν τους γονείς. Αλλ” εκείνη είχε παιδιά; Eίχε. Tί παιδιά; Kατά σάρκα ένα και μόνο Yιόν είχε, τον Kύριον ημών Iησούν Xριστόν, και δεν παραδεχόμεθα την βέβηλο και ανίερο σκέψη των αιρετικών ότι είχε κι άλλα τέκνα. Αλλ” ενώ δεν είχε κατά σάρκα τέκνα, είχε πνευματικούς υιούς. Kαι πνευματικά της παιδιά ήταν οι δώδεκα απόστολοι. Πού ήταν όμως κατά την κοίμησή της οι απόστολοι; Έλειπαν μακριά. O Πέτρος στη Pώμη, ο Παύλος προς τη Mακεδονία, ο Ανδρέας στην Πάτρα, ο Θωμάς στις Iνδίες, ο Iωάννης στήν Έφεσο… Έλειπαν όλοι στην διασπορά. Πως να τους ειδοποιήσουν; Αυτό απορείτε; Πιστεύετε. Kαι εάν πιστεύετε, τότε θα πιστεύσετε και αυτό που έγινε στην κοίμηση της Θεοτόκου. Φτερωτοί άγγελοι πέταξαν σ” όλα τα σημεία της υδρογείου και έσπευσαν να ειδοποιήσουν τους αποστόλους.
Kαι να. Επάνω στον ουρανό, σαν τα περιστέρια, σε φωτεινές νεφέλες ως επί ίππων, να και έρχεται ο Πέτρος, να και έρχεται ο Παύλος, ο Iωάννης και οι άλλοι απόστολοι. Hρθαν κοντά της. Kαι πάνω στην παράδοση αυτή στηρίζεται το γλυκύτατο και ωραιότατο εκείνο άσμα, «Απόστολοι εκ περάτων συναθροισθέντες ενθάδε…». Nαί, μαζεύτηκαν οι απόστολοι. Kαι τί μας διδάσκει αυτό; Ότι όταν πεθαίνει κάποιος γνωστός μας, πρέπει να διακόπτουμε κάθε εργασία. Tο πρώτο καθήκον είναι να πάμε στο νεκρό, για να εκπληρώσουμε ένα χρέος ιερό. Πρώτον μεν προς εκείνον που έφυγε. Έπειτα πρός τους συγγενείς, που παρηγορούνται με την παρουσία μας. Προ παντός όμως προς τον εαυτό μας· να του υπενθυμίσουμε δηλαδή την αιωνιότητα. Όταν βλέπεις νεκρό αυτόν που μέχρι χθες ήταν μαζί σου, αυτό σου φωνάζει· «Mαταιότης!…» (Εκκλ. 1,2). Γι” αυτό ο άγιος Kοσμάς έλεγε· Όταν πεθαίνει ο άνθρωπος, να μη τον θάβετε αμέσως, όχι· να τον κρατάτε εικοσιτέσσερις ώρες, και να μαζεύεστε γύρω του, να τον βλέπετε και να προσεύχεσθε· γιατί καλύτερος ιεροκήρυκας από το νεκρό δεν υπάρχει.
Mαζευτήκανε, λοιπόν, οι απόστολοι. Kρατούσαν το φέρετρο και το μετέφεραν εκτός της πόλεως. Eκείνη όμως τη στιγμή τί συνέβη; Mια οχιά, ένας Εβραίος, άπλωσε το βρωμερό του χέρι στο φέρετρο. Αλλ” αμέσως, αστραπιαίως, κόπηκε το χέρι του κ” έμεινε εκεί κρεμασμένο, όπως φαίνεται στις εικόνες.
Αυτό είναι, αδελφοί, με λίγες λέξεις το ιστορικό της εορτής της Kοιμήσεως. Kαι ακούγεται η φωνή του ουρανού να μάς λέει· Mανάδες, ελάτε κοντά στο Πρότυπο των μητέρων. Παιδιά και προ παντός τα ορφανά, ελάτε κοντά στη γλυκειά Mάνα του κόσμου. Όσοι είστε παρθένοι, ελάτε κοντά στην Παρθένο, και φυλάξτε «την ωραιότητα της παρθενίας». Όσοι είστε αγράμματοι, ελάτε στην Παναγία για να μάθετε τη μεγαλύτερη φιλοσοφία. Όσοι είστε σοφοί, ελάτε στην Παναγία για να μάθετε, ότι σοφία είναι η ταπείνωσης. Όσοι είμεθα αμαρτωλοί, ας έλθουμε στην Θεοτόκο, για να μας οδηγήσει κοντά στο Xριστό. H Kοίμησης αυτά μας διδάσκει.
Tο σπουδαιότερο όμως μάθημα είναι, ότι ο θάνατος άλλαξε όνομα. Αφ” ότου σταυρώθηκε ο Xριστός, ο θάνατος δεν εμπνέει πλέον φόβο, όπως πριν. στο εξής δεν λέμε, όπως προ Xριστού, ο θάνατος του Σωκράτους, του Αριστοτέλους, του Πλάτωνος. Αλλά τί λέμε; Θάνατος ίσον κοίμησις. Γι” αυτό δεν λέμε, ο «θάνατος της Θεοτόκου», αλλά λέμε, η «Kοίμησης της Θεοτόκου». Αν πιστεύεις στο Xριστό, που είπε «Eγώ ειμι η ανάστασης και η ζωή» (Iωάν. 11,25), ο θάνατος είναι κοίμησης. δεν είναι ψέμα. Oι νεκροί θ” αναστηθούν. Γι” αυτό τα νεκροταφεία πρέπει να λέγωνται κοιμητήρια.
Αυτά μάς διδάσκει η εορτή. Λοιπόν ας προετοιμάσουμε κ” εμείς τον εαυτό μας.
(παλαιά ομιλία του Mητροπολίτου Φλωρίνης Aυγουστίνου Kαντιώτου, εκφωνήθηκε στην Αθήνα, προ του 1967, σε αγρυπνία την παραμονή της εορτής, ημέρα Kυριακή)
Πηγή : agiosharalabos.blogspot.gr

Την τιμιωτέραν των Χερουβίμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ...

ΤΗΝ ΤΙΜΙΩΤΕΡΑΝ ΤΩΝ ΧΕΡΟΥΒΙΜ ΚΑΙ ΕΝΔΟΞΟΤΕΡΑΝ ΑΣΥΓΚΡΙΤΩΣ ΤΩΝ ΣΕΡΑΦΕΙΜ,  ΤΗΝ ΑΔΙΑΦΘΟΡΩΣ ΘΕΟΝ ΛΟΓΟΝ ΤΕΚΟΥΣΑΝ, ΤΗΝ ΟΝΤΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΝ ΣΕ ΜΕΓΑΛΥΝΟΜΕΝ 

Ἐν Πειραιεῖ  14-8-2015
πρωτοπρεσβ. π. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος ἐφημ. Ἱ. Ν. Ἁγίας Παρασκευῆς Νέας Καλλιπόλεως Πειραιῶς

Ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, στό ἐξαίρετο ἑρμηνευτικό τῶν ἀσματικῶν κανόνων τῶν Δεσποτικῶν καί Θεομητορικῶν ἑορτῶν βιβλίο του «Ἑορτοδρόμιον»[1], ἑρμηνεύει ἄριστα τόν προαναφερθέντα πασίγνωστο Θεομητορικό ὕμνο.

Λέει, λοιπόν, ὅτι ὁ ἐν ἁγίοις πατήρ ἡμῶν Κοσμᾶς ἐπίσκοπος Μαϊουμᾶ ὁ Μελωδός, θέλοντας νά ὑμνήσει τήν ἀσύγκριτη δόξα τῆς Θεομήτορος, καί μή μπορώντας νά τήν περιγράψει, ἐξαιτίας τοῦ θεομητροπρεποῦς ἁγιασμοῦ της καί τῶν ὑπερφυσικῶν καί παραδόξων χαρισμάτων, τά ὁποία ἐνυπάρχουν οὐσιώδη καί ἐσωτερικά στό παρθενικό πρόσωπό της, ἐπειδή ὑπερβαίνουν κάθε νοῦ καί λόγο, ἐξαιτίας τόσο τοῦ μεγέθους τους ὅσο καί τοῦ πλήθους τους, γι’αὐτό ἀναγκάζεται ἐδῶ νά παραλάβει ὄχι ἀπό τόν αἰσθητό, ἀλλά ἀπό τόν νοητό κόσμο, τά Χερουβίμ καί τά Σεραφίμ, οἱ ὁποῖες εἶναι οἱ πρῶτες ταξιαρχίες, πού βρίσκονται γύρω ἀπό τόν Θεό, ἔτσι ὥστε, μέσω τῆς συγκριτικῆς ἀσυγκρισίας τους ἤ τῆς ἀσύγκριτης συγκρίσεως, νά φανερώσει ἔστω καί λίγο τήν ἀπό ὑπερβολή σέ ὑπερβολή δόξα, κατά τόν Ἀπόστολο, καί τήν ὑπέρ λίαν τιμή τῆς Ἀειπαρθένου καί Θεομήτορος.

Παρατηροῦμε ἐδῶ ὅτι ὁ ἅγιος Νικόδημος χρησιμοποιεῖ τίς ἐκφράσεις «συγκριτική ἀσυγκρισία» καί «ἀσύγκριτη σύγκριση», ἐπειδή, σύμφωνα μέ τούς φιλολόγους, ἡ σύγκριση γίνεται πρός ὁμοφυῆ, ὁμοειδῆ καί ὁμοούσια πράγματα. Ἡ σύγκριση, πού γίνεται ἐπί τῶν ἑτεροφυῶν καί ἑτερουσίων πραγμάτων, θά ἦταν καλλίτερο νά λέγεται διάκριση καί ὄχι σύγκριση. Γι’αὐτό καί ἡ σύγκριση στό τροπάριο αὐτό εἶναι περισσότερο διάκριση.

Σύμφωνα, λοιπόν, μέ τόν θεῖο Χρυσόστομο, δέν ὑπάρχει τίποτε σέ ὅλη τήν κτίση ἶσο ἤ ἀνώτερο ἀπό τήν Θεοτόκο. Γιατί, ἔτσι ρητορεύει ἡ καλή αὐτή γλῶσσα : «Δέν ὑπάρχει τίποτε στόν βίο, ὅπως ἡ Θεοτόκος Μαρία˙ περίελθε, ὦ ἄνθρωπε, ὅλη τήν κτίση μέ τόν λογισμό σου καί δές, ἄν ὑπάρχει κάτι ἶσο ἤ μεγαλύτερο ἀπό τήν ἁγία Θεοτόκο Παρθένο˙ γύρισε ὅλη τήν γῆ˙ δές παντοῦ γύρω γύρω τήν θάλασσα˙  ἀσχολήσου πολύ μέ τόν ἀέρα˙ ἐρεύνησε μέ τή διάνοιά σου τούς οὐρανούς˙ ἐνθυμήσου ὅλες τίς ἀόρατες Δυνάμεις, καί δές, ἄν ὑπάρχει ἄλλο τέτοιο θαῦμα σέ ὅλη τήν κτίση»[2]. Λέει δέ καί ὁ Ἰωάννης Ζωναρᾶς : «Ἡ Θεοτόκος ὀνομάζονταν δεδοξασμένη, ἐπειδή ἦταν καταγώγιο (κέντρο) κάθε ἀρετῆς˙ γιατί δέν βρέθηκε καθαρώτερη ἀπ’αὐτή σ’ὅλες τίς γενεές ἀπ’αἰῶνος».

Ἀπευθύνοντας, λοιπόν, ὁ θεσπέσιος Μελωδός τόν λόγο πρός τήν Θεοτόκο λέγει : «Ἐσένα μεγαλύνουμε, πανάχραντε Θεοτόκε, ἡ ὁποία εἶσαι τιμιώτερη ὄχι συγκριτικῶς, ἀλλά ἀσυγκρίτως ἀπό τά γνωστικότατα καί σοφώτατα Χερουβίμ». Γιατί, σύμφωνα μέ τόν Ἀρεοπαγίτη ἅγιο Διονύσιο, ἡ λέξη «Χερουβίμ» ἑρμηνεύεται «πλῆθος γνώσεως» ἤ «χύση σοφίας». Πρέπει κι ἐδῶ νά ἐννοηθεῖ τό ἐπίρρημα «ἀσυγκρίτως», ὥστε νά ἀποδίδεται ὄχι μόνο πρός τά Σεραφίμ, ἀλλά καί πρός τά Χερουβίμ. Παρομοίως, συνεχίζει ὁ Μελωδός : «Εἶσαι (πανάχραντε Θεοτόκε) καί ἐνδοξότερη ὄχι συγκριτικῶς, ἀλλά ἀσυγκρίτως ἀπό τά Σεραφίμ». Γι’αὐτό, ἔτσι πρέπει νά ἐννοεῖται ὁ ὕμνος : «Τήν τιμιωτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Χερουβίμ, καί ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφίμ». Σύμφωνα μέ τόν ἅγιο Διονύσιο, ἡ λέξη «Σεραφίμ» θά πεῖ «ἐμπρηστές» ἤ «θερμαίνοντες».

Δύο πράγματα εἶναι ἄξια σημειώσεως στό σημεῖο αὐτό, λέει ὁ ἅγιος Νικόδημος. Πρῶτον, ὅτι, ἀναφέροντας ὁ Ἱερός Κοσμᾶς τά δύο ὑπέρτατα τάγματα ἀπό τήν πρώτη Ἱεραρχία τῶν Ἀγγέλων, δηλ. τά Χερουβίμ καί τά Σεραφίμ, καί λέγοντας ὅτι ἡ Θεοτόκος εἶναι τιμιώτερη ἀσυγκρίτως καί ἐνδοξότερη ἀπ’αὐτά, τήν ἀπέδειξε τιμιώτερη καί ἐνδοξότερη καί ἀπ’ὅλα τά ἄλλα κατώτερα τάγματα. Γιατί, αὐτή, πού εἶναι ὑπέρτερη ἀπ’τά μεγαλύτερα, πολύ περισσότερο εἶναι ὑπέρτερη ἀπ’τά μικρότερα. Δεύτερον, ὅτι ὁ Μελωδός τεχνηέντως δέν ἀνέφερε τούς Θρόνους, πού εἶναι ὑψηλότεροι ἀπό τά Χερουβίμ καί τά Σεραφίμ στήν πρώτη Ἱεραρχία, γιά νά μᾶς δώσει νά καταλάβουμε ὅτι Θρόνος ἔμψυχος τοῦ Παμβασιλέως Θεοῦ εἶναι ἡ Θεοτόκος, ἡ ὁποία χώρεσε στήν μήτρα της αὐτόν, πού δέν χωροῦσε σέ τίποτα, καί τόν βάσταξε ὡς θρόνος, γιά τόν ὁποῖο ὁ προφήτης Ἡσαΐας εἶπε ὅτι εἶδε τόν Κύριο νά κάθεται πάνω σέ θρόνο ὑψηλό καί ἐπηρμένο καί ὅτι γύρω ἀπ’αὐτόν στέκονταν τά Σεραφίμ.

Πρεπωδέστατα, λοιπόν, ἡ Θεοτόκος εἶναι ἀσύγκριτα ἀνώτερη ἀπ’ὅλες τίς Οὐράνιες Δυνάμεις, διότι ἐκεῖνες μέν, δεχόμενες κάποιες ἐλλάμψεις ἀπό τόν Θεό, ἀπό’κεῖ φωτίζονται καί τελειοῦνται, ἡ δέ Παρθένος Μαρία, οὐσιωδῶς ἐχώρησε τόν Θεό Λόγο ἀσπόρως (χωρίς σπορά) καί ἀπειράνδρως (χωρίς πεῖρα ἀνδρός) στήν ἄχραντη κοιλία της, τόν Ὁποῖο, ἀφοῦ ἐβάστασε ἀκόπως καί ἔτεκε χωρίς πόνους, γέννησε ἀδιαφθόρως (χωρίς φθορά), χωρίς νά βλάψει τήν Παρθενία της, τά ὁποῖα καί τά τέσσερα αὐτά εἶναι ὑπερφυσικώτατα, παραδοξότατα, ξενακουστότατα καί ἐκπληκτικώτατα. Ἐσένα, λοιπόν, μεγαλύνουμε τήν ὄντως καί ἀληθῶς Θεοτόκο. Λέει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος στήν πρός Κληδόνιον Α΄ ἐπιστολή του : «Ὅποιος δέν ὑπολαμβάνει τήν Μαρία ὡς Θεοτόκο, εἶναι χωρίς τήν Θεότητα». Καί πάλι : «Ὅποιος λέει ὅτι ὁ Θεός Λόγος διεπέρασε ἀπό τήν Παρθένο σάν ἀπό σωλήνα, ἀλλά ὄχι καί ὅτι διαπλάστηκε σ’αὐτή θεϊκῶς καί ταυτόχρονα ἀνθρωπικῶς (θεϊκῶς μέν διότι συνέλαβε χωρίς ἄνδρα, ἀνθρωπικῶς δέ διότι συνέλαβε μέ νόμο κυήσεως) μοιάζει μέ ἄθεο». Αὐτό τό ἔλεγαν, βλασφημώντας, οἱ αἱρετικοί Οὐαλεντίνοι, δηλ. ὅτι ὁ Χριστός ἔφερε μέν τήν σάρκα ἀπ’τόν Οὐρανό, διεπέρασε δέ ἀπό τήν Παρθένο σάν ἀπό σωλήνα. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός λέει : «Κηρύττουμε τήν Ἁγία Παρθένο κυρίως καί ἀληθῶς Θεοτόκο, γιατί, ὅπως Αὐτός, πού γεννήθηκε ἀπ’αὐτή, εἶναι ἀληθῶς Θεός, ἔτσι κι αὐτή, πού γέννησε τόν ἀληθινό Θεό, εἶναι ἀληθής Θεοτόκος».

Μερικά ἀντίγραφα τοῦ κειμένου, ἀντί τῆς φράσεως «Τήν ὄντως Θεοτόκον», ἔχουν τήν φράση «Τήν μόνην Θεοτόκον». Ὅμως καί στίς δύο φράσεις ἡ ἔννοια εἶναι ὀρθή καί ὑγιής. Διότι, μέ τήν φράση «Τήν ὄντως Θεοτόκον» ἀνατρέπεται ἡ βλασφημία τοῦ ἀνθρωπολάτρου Νεστορίου, ὁ ὁποῖος ὀνόμαζε τήν Ἁγία Παρθένο Μαρία ὄχι Θεοτόκο, ἀλλά Χριστοτόκο, ἐνῶ μέ τήν φράση «Τήν μόνην Θεοτόκον» ἀνατρέπεται ἡ πλάνη τῶν Ἑλλήνων (εἰδωλολατρῶν), οἱ ὁποῖοι φλυαροῦσαν ὅτι πολλές γυναῖκες γέννησαν τούς ἀπ’αὐτούς καλουμένους ψευδωνύμους Θεούς, ὅπως ἡ Σεμέλη τόν Διόνυσο, ἡ Ἀλκμήνη τόν Ἠρακλή, ἡ Λητώ τόν Ἀπόλλωνα κι ἄλλες ἄλλους, καί ὅλες ἦταν Θεοτόκοι. Μέ τήν φράση, ὅμως, αὐτή ἀποδεικνύεται ὅτι δέν ὑπάρχουν πολλές Θεοτόκοι, ἀλλά μία καί μόνη εἶναι ἡ Θεοτόκος, δηλ. Παρθένος Μαρία.

Πρέπει νά σημειωθεῖ ὅτι ἡ Ἁγία Παρθένος ὀνομάζεται ἐνεργητικῶς Θεοτόκος, ἐπειδή γέννησε ἀληθῶς τόν Θεό, καί ὄχι παθητικῶς, ἐπειδή δηλ. γεννήθηκε πνευματικῶς ἀπό τόν Θεό, ὅπως τήν ἀποκαλοῦσε ὁ δυσσεβής καί ἰουδαιόφρονας Νεστόριος. Γιατί, ἔτσι, μέσω τοῦ Βαπτίσματος, γεννήθηκαν πνευματικῶς καί ὅλοι οἱ Χριστιανοί.

Κατά δύο τρόπους λέγεται Θεοτόκος ἡ Παναγία. Πρῶτον, ἐξαιτίας τῆς ὑποστάσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου, πού τέχθηκε ἀπ’αὐτή, καί προσέλαβε τήν ἀνθρωπότητα, καί δεύτερον, ἐξαιτίας τῆς προσληφθείσης ἀνθρωπότητας, ἡ ὁποία, λόγω τῆς προσλήψεως καί τῆς ἑνώσεως, θεώθηκε καί ἔγινε ὁμόθεη, σύμφωνα μέ τόν ἅγιο Ἰωάννη τόν Δαμασκηνό[3].

Πρέπει νά σημειωθεῖ ἐδῶ ὅτι ὁ Νεόφυτος ὁ Ἐκκλησιάρχης καί Ἱερομόναχος ὁ ἀπό Ὁδηγητρίας παρακάλεσε τόν Νικηφόρο Κάλλιστο τόν Ξανθόπουλο νά ἐξηγήσει αὐτόν τόν εἱρμό «Τήν τιμιωτέραν τῶν Χερουβίμ». Αὐτός, ἀφοῦ ὑπήκουσε, ἔκανε πλατειά ἐξήγηση σ’αὐτόν. Γι’αὐτό ὁ ἅγιος Νικόδημος, ἀφοῦ συντόμευσε αὐτή τήν ἐξήγηση, παραθέτει ἐδῶ τά πιό ἀξιόλογα σημεῖα της γιά χάρη τῶν θερμῶν ἐραστῶν τῆς Θεοτόκου.

Λέει, λοιπόν, πρῶτον ὅτι ὁ Ἱερός Κοσμᾶς ἐπίτηδες συνέθεσε αὐτόν τόν εἱρμό τόσο ὑψηλό, λαμπρό καί θεομητροπρεπῆ, γιά νά παρηγορήσει τήν Μητέρα τοῦ Θεοῦ, πού ἦταν θλιμμένη αὐτήν τήν ἡμέρα τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς, ἐξαιτίας τῶν παθῶν τοῦ Μονογενοῦς καί γλυκυτάτου Υἱοῦ της. Δεύτερον, ὅτι ἡ Κυρία Θεοτόκος, ἀφοῦ ἐμφανίστηκε μέ χαρούμενο σχῆμα στόν Ἱερό Κοσμᾶ, ὁ ὁποίος μελοποιοῦσε τόν εἱρμό, τόν εὐχαρίστησε, λέγοντας ὅτι περισσότερο ἐπαναπαύεται στόν ὕμνο αὐτό ἀπ’ὅτι σ’ὅλους τούς ἄλλους ὕμνους, καί ὅτι βρίσκεται παροῦσα, ὅπου ψάλλεται ὁ ὕμνος αὐτός, καί ἀντευλογεῖ αὐτούς, πού τήν εὐλογοῦν, καθώς φάνηκε στ’ἀλήθεια ἡ Θεοτόκος νά εὐλογεῖ αὐτούς, πού ψάλλουν τόν ὕμνο αὐτό, ὅπως τήν εἶδαν πολλοί, καί γι’αὐτό ὅρισαν νά ψάλλουν τόν ὕμνο αὐτό ἀσκεπεῖς.

Ὁ ὕμνος αὐτός ὁρίστηκε νά ψάλλεται στήν ἐννάτη ὠδή γιά τήν τιμή τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἀπό τήν Ὁποία ἡ Θεοτόκος γέννησε τόν ἕνα. Ἐπειδή ὁ ἀριθμός ἐννέα φέρει μέσα του τρεῖς φορές τό τρία. Γιατί τρεῖς φορές τό τρία κάνουν ἐννέα.

Ἔπρεπε νά πεῖ ὁ Μελωδός «Τήν τιμιωτάτην τῶν Χερουβίμ», ἀλλά, ἄν ἔλεγε ἔτσι, ἴσως λιγόστευε τήν τιμή τῆς Θεοτόκου. Τώρα, ὅμως, λέγοντας «Τήν τιμιωτέραν» καί προσθέτοντας τό «ἀσυγκρίτως», ἔδειξε ὅτι ἡ τιμή τῆς Θεομήτορος εἶναι ἀνώτερη καί ἀπό τό ὑπερθετικό. Τό «ἀσυγκρίτως» πρέπει νά ἐννοεῖται κοινό καί στή φράση «Τήν τιμιωτέραν» ὡς ἐξῆς : «Τήν τιμιωτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Χερουβίμ».

Γιατί ὁ Μελωδός ἄρχισε αὐτό τό τροπάριο ἀπό τήν αἰτιατική πτώση; Διότι, ἡ Κυρία Θεοτόκος ἔγινε αἰτία τῆς σωτηρίας μας.

Καθώς, λοιπόν, τά δύο Χερουβίμ παρίσταντο στό ἱλαστήριο, πού ἔφτιαξε ὁ προφήτης Μωυσῆς μέσα στά Ἅγια τῆς Σκηνῆς τοῦ Μαρτυρίου, ἔτσι καί τά κυρίως Χερουβίμ παρίστανται τρέμοντας στή Θεοτόκο. Γι’αὐτό ἡ Θεοτόκος ὑπερέχει ἀπό τά Χερουβίμ μέ ἀσύγκριτες τιμές, καθώς καί ἀπό τά Σεραφίμ, γιατί εἶναι ἀσύγκριτα ὑπερενδοξότερη ἀπ’αὐτά.

Ὁ Μελωδός ὀνόμασε τήν Παρθένο «ὄντως Θεοτόκον», ἐπειδή γέννησε τόν ἀληθῆ καί τέλειο Θεό. Αὐτές οἱ δύο λέξεις συνιστοῦν ὅλο τό Μυστήριο τῆς Οἰκονομίας, διότι φράττουν τά στόματα τοῦ ἄνου Ἀπολλιναρίου, τοῦ Ἰουδαιόφρονος Νεστορίου, τοῦ Διοδώρου καί τοῦ Θεοδώρου, οἱ ὁποίοι λύσσαξαν ἔναντίον τῆς Ἁγίας Παρθένου.

Ὁ Μελωδός εἶπε «σέ μεγαλύνομεν» καί ὄχι «ὑμνοῦμεν» ἤ «εὐλογοῦμεν» ἤ ἄλλο ρῆμα, γιά νά φανερώσει τήν ἀρχή τοῦ ὕμνου τῆς Θεοτόκου, πού λέει : «Μεγαλύνει ἡ ψυχή μου τόν Κύριον»[4]. Ὁ Ζωναρᾶς ἑρμηνεύει τό νόημα τοῦ ρήματος «μεγαλύνομεν» ὡς ἐξῆς : «Πῶς ἀπαύστως μεγαλύνουμε τήν Θεοτόκο; Ὅταν στρέφουμε τό νοῦ μας στό Μυστήριο, πού ἔγινε σ’αὐτή, καί στή σωτηρία, πού ἔγινε μέσω αὐτοῦ τοῦ Μυστηρίου, καί εὐχαριστοῦμε Αὐτόν (τόν Χριστό), πού ἐργάστηκε τήν σωτηρία μας, καί αὐτή (τήν Θεοτόκο), πού μεσίτευσε πρός τό ἄφραστο αὐτό Μυστήριο. Διότι, ὄχι μόνο ὅταν ψάλλουμε ὕμνους καί διηγούμαστε τά μεγαλεία τοῦ Θεοῦ, τήν μεγαλύνουμε, ἀλλά καί ὅταν λογιζόμαστε αὐτά καί ἐκπλησσόμαστε γιά τήν κηδεμονία καί τήν ἄφατη ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ για’μᾶς καί Τόν εὐχαριστοῦμε γιά τήν ἐπιδημία Του σ’ἐμᾶς.      

---

[1] ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ, Ἑορτοδρόμιον ἤτοι ἑρμηνεία εἰς τούς ἀσματικούς κανόνας τῶν Δεσποτικῶν καί Θεομητορικῶν ἑορτῶν, τ. Β΄, ἐκδ. Ὀρθόδοξος Κυψέλη, Θεσ/κη 1995, σσ. 192-196.

[2] ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ, Λόγος εἰς τήν ἁγίαν Παρθένον.

[3] ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ, Περί Ὀρθοδόξου Πίστεως, βιβλ. γ΄, κεφ. ιβ΄ καί ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΒΟΥΛΓΑΡΗΣ, Ἱερά Κατήχηση.

Μήνυμα ἐπί τῇ πανσέπτῳ Κοιμήσει καί Μεταστάσει τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου Μήνυμα ἐπί τῇ πανσέπτῳ Κοιμήσει καί Μεταστάσει τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου

Μήνυμα ἐπί τῇ πανσέπτῳ Κοιμήσει καί Μεταστάσει
τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου

Ἀγαπητοί ἀδελφοί,

Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ μᾶς ἀξίωσε, μέ τήν ὁλοκλήρωση τῆς εὐλογημένης νηστείας καί τῶν ἱερῶν Παρακλήσεων πρός χάριν τῆς Παναγίας Θεοτόκου Μαρίας, νά ἑορτάζουμε σήμερα τήν πάνσεπτη ἐνσώματι Κοίμηση καί Μετάστασή της στά Οὐράνια· ἐπίσης, νά ἀπολαμβάνουμε τήν πληθύν τῶν χαρίτων τίς ὁποῖες ἡ Θεοτόκος ἐπιδαψιλεύεται στό γένος τῶν Χριστιανῶν, ὡς πνευματική καί στοργική μας Μήτηρ, ὡς Μήτηρ τοῦ ἐνσάρκου Λόγου καί Θεοῦ καί μετέχουσα τῆς θεώσεως περισσότερον παντός ἄλλου ἀνθρωπίνου καί ἀγγελικοῦ προσώπου, «ἡ χωρίς Θεοῦ μόνου, πάντων ἀνωτέρα ὑπάρχουσα».

Καθώς ὁ Παντεχνήμων καί πάντων Δημιουργός Υἱός καί Λόγος ἐγεύθη θανάτου, τόν ὁποῖον ἐνίκησε καί κατεπάτησε, ἔτσι ἔπρεπε φυσικῷ τῷ λόγῳ καί ἡ Θεοτόκος Μαρία, ἡ κατά σάρκα Μήτηρ τοῦΘεοῦ μας Ἰησοῦ, νά ὑπέλθειτό «κοινόφλητον χρέος» τοῦ θανάτου· διό τιἡ ἀθανασία ἐξἀρχῆς μᾶς ἐδόθη ἀπό Θεοῦ ὄχι στή φύση μας, ἀλλά κατά χάριν, ὅπως σημειώνει ὁἅγιος Ἀνδρέας Κρήτης: «κατά μόνην τήν χάριν, ἀλλ’ οὐ κατά τήν φύσιν, τό εἶναι λαβόντες, ἀθάνατοι διεπλάσθημεν». Καί ἔτσι στήν προσωρινή καί ἱερά Κοίμηση τῆς Θεομήτορος, τῆς Μητρός τῆς Ζωῆς, συντρέχουν παράδοξα ἀντίθετα: «ἡ ζωηφόρος, νεκροφόρος· ἡ θεόμιλος, ἄφωνος· ἡ ὡς ἐν κιβωτῷ τῇμήτρᾳ τήν ζωήν δεξαμένη, νεκρά καί ἄπνους ἐπίκλίνης κειμένη».

Ἦταν ὅμως ἀδύνατον, τό «ζωαρχικόν καί θεοδόχον» σῶμα Ἐκείνης, ἀπό τήν ὁποίαν ἔλαβε τήν σάρκα ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, νά παραμείνει στή διαφθορά τοῦ θανάτου, τό σῶμα Ἐκείνης, «ἡ ἀπαρχή τοῦ ἐν Χριστῷ θεωθέντος Ἀδαμιαίου φυράματος», ἀπό τό ὁποῖον ἔλαβεν ὁ Θεός Λόγος τό δικό Του Σῶμα καί τό ἐθέωσε, λαμβάνοντας κτιστή ἀνθρώπινη οὐσία μέ τρόπον ὁ ὁποῖος ὑπερβαίνει τήν ἀνθρώπινη φύση· «ἐξ οὗ καί τό πρόσλημμα θεώσας ὁ ὑπερούσιος καί εἰς οὐσίαν ἀληθῶς ἐλθών, ὑπέρ οὐσίαν οὐσιώθη». Καί ἔτσι, ἤδη τό πανάγιον ἐκείνης σκήνωμα, τῆς Τιμιωτέρας τῶν Χερουβίμ καί ἐνδοξοτέρας ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφίμ, λάμπει στήν νεκρική κλίνη ἀπό τήν δόξα τῆς θείας ἐνεργείας, «θέα φωτοειδής τε καί εὐπρεπής, ἡ παμφαής τοῦ παρθενικοῦ σκήνους θεολαμπία, καθ΄ἥν τό ζωαρχικόν καί ὁλόφωτον ὡρᾶτο τῆς Θεοτόκου σῶμα». Καί ὅπως τό ἄχραντον καί ἀκραιφνέστατον σῶμα τῆς Θεοτόκου, ὁμοούσιο, ὁμοφυές μέ τό δικό μας, ἀποτελεῖ τήν ἀσφαλῆ ἐγγύηση, τό τεκμήριον τῆς καταλλαγῆς μας μέ τόν Θεό μέσῳ τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Θεοῦ, «αὕτη τῶν θείων καταλλαγῶν ἡ ἐνυπόστατος ἐγγύη», ἔτσι καί ἡ ἀνάσταση καί Μετάστασή Της εἶναι αὐτά πού μαρτυροῦν γιά τά θαυμάσια τῆς θείας τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ οἰκονομίας:«διά τοῦτο τά πάλαι ἐπ΄αὐτῆ τελεσθέντα, πρός ἡμῶν δέ νῦν εὐφημούμενα, κἄν παράδοξά πως εἶναι δοκεῖ, καί τῶν ἐμφύτων ἀνῳκισμένα δεσμῶν, κατά γοῦν τόν ὑπερφυᾶ τῆς ἀφράστου κυοφορίας λόγον, εἰκότως ἄν ἐπ' αὐτῆς τήν ἀναφοράν εὐεπίβατον ἕξει».

Ἄς δεηθοῦμε τοῦ Παντοκράτορος Θεοῦ, τῆς Ἁγίας Τριάδος, νά μᾶς ἀξιώσει νά ἀτενίσουμε μυστικῶς καί πνευματικῶς στά φοβερά μυστήρια τῆς παρούσης Ἑορτῆς, τῆς τελευταίας μεγάλης Θεομητορικῆς Ἑορτῆς τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους, «δέξασθαι τήν ἀκτῖνα τῆς μυστικῆς ἐποπτείας καί ταῦτα μυηθῆναι σαφῶς»,  καί νά εὐφρανθοῦμε ψυχικῶς, διότι ἡ σημερινή ἑορτή εἶναι χαροποιός, «θυμήρης γάρ, οὐ πενθήρης ἡ παροῦσα πανήγυρις».

Ἡ ὑπέρμετρος ἁγιότης τῆς Θεομήτορος καί ἡ μετά τήν Κοίμηση καί Μετάστασή Της προσεδρία Της παρά τῷ Θρόνῳ τοῦ Θεοῦ ψυχῇ τε καί σώματι, σέ κατάσταση «ἀγήρω μακαριότητος, ἔμφρικτον καί ὑπεράγνωστον», μᾶς προτρέπει στό νά προστρέξουμε σέ Αὐτήν ἱκετικῶς καί μέ πίστη· «ἴτω πρόθυμος ἅπας ὅς ἔχει πίστιν ἀδίστακτον· οὐ γάρ δεῖται πόνου τό χάρισμα, πλήν μόνης τῆς προαιρέσεως». Καί ἄς ζητήσωμεν ἀπό Αὐτήν, στίς δύσκολες αὐτές μέρες πού διέρχεται τό Γένος καί ἡ κοινωνία μας,νά ἀποτελεῖ τόν μεγαλύτερό μας θησαυρό, ὅπως καί στό παρελθόν, ἡ ἱερά μεσιτεία Της πρός τόν Υἱόν Της καί κοινόν Κύριον, «ἵν΄ ἔχοιμεν θησαυρῶν πάντων καί πλούτου πολυτελοῦς τιμαλφεστέραν καί λαμπροτέραν, τήν σήν πρός τόν σόν Υἱόν καί ἡμέτερον Δεσπότην καί Βασιλέα καί Θεόν καί Κύριον ἱκέσιον δέησιν, δι΄ ἧς ἁμαρτάνοντες, τό Θεῖον ἐξιλεούμεθα».

ὁ Καθηγούμενος τοῦ Ἱ. Ἡσυχ. Παντοκράτορος,
† Ἀρχιμ. Κύριλλος
καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί

'ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΣΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ''

    
ΤΡΙΩΝ ΕΤΩΝ Η ΜΕΓΑΛΟΧΑΡΗ ΕΠΙΣΚΕΦΘΗΚΕ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΤΟΝ ΝΑΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ Ο ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ ΤΗΣ ΑΝΗΓΓΕΙΛΕ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΤΗΣ ΓΕΝΝΗΣΗΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΗΤΑΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΠΑΡΟΥΣΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΥΧΟΤΑΝ ΜΕ ΑΝΕΙΠΩΤΗ ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΑΔΙΑΚΟΠΗ ΠΡΟΣΗΛΩΣΗ ΣΤΑ ΙΕΡΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΠΟΥ Ο ΘΕΙΟΣ ΤΗΣ ΚΑΙ ΙΕΡΕΑΣ ΖΑΧΑΡΙΑΣ, ΤΗΣ ΔΙΔΑΞΕ ...
ΔΕΚΑ ΕΞΙ ΕΤΩΝ ΓΕΝΝΗΣΕ ΤΟΝ ΕΝΑΝΘΡΩΠΙΣΑΝΤΑ ΠΛΑΣΤΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΟΥΤΟΥ ΚΑΙ ΕΖΗΣΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥ 33 ΧΡΟΝΙΑ ...
ΗΤΑΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΗΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΕΓΙΝΕ ΜΑΡΤΥΡΑΣ ΤΗΣ ΔΩΡΕΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΑΡΕΥΡΙΣΚΟΜΕΝΟΥΣ (ΠΕΡΙΠΟΥ 500 ΑΤΟΜΑ) ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΕΚΕΙΝΗ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΔΙΕΙΣΔΥΣΗΣ ΤΟΥ ΜΕ ΤΗ ΜΟΡΦΗ ΤΩΝ ΠΥΡΗΝΩΝ ΓΛΩΣΣΩΝ ...
  ΜΕΤΑ ΤΗ ΣΤΑΥΡΩΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΕΖΗΣΕ ΜΕ ΤΟΝ ΥΙΟΘΕΤΗΜΕΝΟ ΓΙΟ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟ ΙΩΑΝΝΗ ΤΟΝ ΘΕΟΛΟΓΟ ...
ΣΕ ΗΛΙΚΙΑ 59 ΕΤΩΝ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΥΤΗΚΕ ΠΑΛΙ Ο ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕ ΤΗΝ ΜΕΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΣΤΑ ΟΥΡΑΝΙΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΡΕΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ...
ΠΡΟΣΕΥΧΗΘΗΚΕ ΓΙΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΟΡΑ ΣΤΟ ΟΡΟΣ ΘΑΒΩΡ ΠΟΥ ΣΕΙΣΤΗΚΕ ΣΥΝΟΜΟΛΟΓΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΜΕΤΑΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΣΤΟΥΣ "ΟΥΡΑΝΙΟΥΣ ΚΗΠΟΥΣ" ...
ΕΤΟΙΜΑΣΕ ΤΗ ΚΗΔΕΙΑ ΤΗΣ ΕΧΟΝΤΑΣ ΚΟΝΤΑ ΤΟΥΣ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥΣ ΠΟΥ ΜΕ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΝΕΦΕΛΗ ΜΕΤΑΦΕΡΘΗΚΑΝ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΣΤΗ ΓΕΣΘΗΜΑΝΗ ...
Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ ΕΠΕΣΕ ΣΤΑ ΓΟΝΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΣΥΓΚΙΝΗΜΕΝΟΣ ΤΗΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΕ, ΓΙΑΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΠΡΟΛΑΒΕ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΕΙ ΤΟΝ ΙΗΣΟΥ, ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΕΚΕΙΝΗΝ ΟΜΩΣ ΕΙΔΕ ΤΗ ΧΑΡΗ ΤΟΥ ...
Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΙ ΘΕΤΟΣ ΤΗΣ ΥΙΟΣ, ΤΗΣ ΖΗΤΗΣΕ ΚΛΑΙΓΟΝΤΑΣ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΕΙ ΜΟΝΟΥΣ, ΑΦΟΥ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΥΙΟ ΤΗΣ ΜΟΝΟ ΕΚΕΙΝΗ ΕΜΕΙΝΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΕΝΘΑΡΡΥΝΕΙ ...
Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΔΑΚΡΥΣΕ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΑΡΕΥΡΙΣΚΟΜΕΝΟΙ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΟΠΟΙΩΝ ΗΤΑΝ Ο ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ Ο ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ ΚΑΙ Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΘΕΟΣ ΠΟΥ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΕΦΘΑΣΑΝ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΙΚΑ ΜΕ ΤΙΣ "ΟΥΡΑΝΙΕΣ ΝΕΦΕΛΕΣ" ...
ΤΟΥΣ ΔΙΑΒΕΒΑΙΩΣΕ ΟΤΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΣΥΧΝΑ ΚΟΝΤΑ ΤΟΥΣ ΟΤΑΝ ΑΝΑΛΗΦΘΕΙ ΣΤΟΥΣ ΟΥΡΑΝΟΥΣ ...
ΕΔΩΣΕ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΦΟΡΕΜΑ ΤΗΣ ΣΕ ΜΙΑ ΓΕΙΤΟΝΙΣΑ, ΘΥΜΙΑΤΗΣΕ ΚΑΙ ΕΤΟΙΜΑΣΤΗΚΕ ΝΑ ΠΑΡΑΔΩΣΕΙ ΤΗ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΣΤΟΝ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟ ΜΙΧΑΗΛ ...
ΕΤΑΦΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥΣ ΣΤΗΝ ΓΕΣΘΗΜΑΝΗ ΟΠΟΥ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΑΡΧΑΓΓΕΛΩΝ ΓΑΒΡΙΗΛ, ΜΙΧΑΗΛ ΚΑΙ ΠΛΗΘΟΥΣ ΑΓΓΕΛΩΝ ΠΑΡΙΣΤΑΤΟ ΤΡΕΙΣ ΣΥΝΕΧΟΜΕΝΕΣ ΗΜΕΡΕΣ ...
ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ ΕΨΕΛΝΑΝ ΣΥΝΕΧΩΣ ΕΝΩ ΟΙ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΙ ΣΥΝΟΔΕΥΑΝ
ΤΗ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ...
ΟΣΟΙ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑΝ ΝΑ ΑΚΟΥΜΠΗΣΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ  ΒΕΒΗΛΩΣΟΥΝ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΚΛΙΝΗ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΞΕΨΥΧΗΣΕ ΠΡΟΣΩΡΙΝΑ ΤΟ ΑΓΙΟ ΣΩΜΑ ΤΗΣ, ΤΥΦΛΩΘΗΚΑΝ ...
ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΚΟΥΜΠΗΣΑΝ ΤΟ ΝΕΚΡΟΚΡΕΒΑΤΟ ΤΗΣ ΚΑΙ ΔΟΚΙΜΑΣΑΝ ΤΗ ΘΕΙΑ ΜΑΧΑΙΡΑ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΕΚΟΨΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ (ΟΙ ΓΡΑΦΕΣ ΑΝΑΦΕΡΟΥΝ ΟΤΙ ΤΑ ΚΟΜΜΕΝΑ ΧΕΡΙΑ ΕΜΕΙΝΑΝ ΕΚΕΙ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΚΛΙΝΗ) ...
Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΘΩΜΑΣ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΤΑΝ ΣΤΙΣ ΙΝΔΙΕΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΗΝ ΠΡΟΛΑΒΕ ΖΩΝΤΑΝΗ, ΕΤΥΧΕ ΜΙΑΣ ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΟΥΣ ΤΥΧΗΣ ΝΑ ΔΕΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΣΤΟΥΣ ΟΥΡΑΝΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑ ΔΕΧΘΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΤΗΣ ΖΩΝΗ, ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΤΟ ΑΓΙΟ ΣΩΜΑ, ΕΝΩΜΕΝΟ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΝΗ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΑΝΕΡΧΟΤΑΝ ΣΤΟΥΣ ΟΥΡΑΝΟΥΣ ...
Η ΖΩΝΗ ΦΥΛΑΣΕΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ ...
Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΕΤΑΞΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ ΣΤΟΝ ΘΕΟ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΗΛΙΚΙΑ ΤΩΝ 15 ΕΤΩΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΕΒΡΙΗΛ ΟΤΙ ΟΛΗ Η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ΘΑ ΤΗΝ ΔΟΞΑΖΕΙ, ΘΑ ΤΗΝ ΤΙΜΑΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΤΗΣ ΖΗΤΑΕΙ ΝΑ ΜΕΣΙΤΕΥΣΕΙ ΤΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ ΣΤΟΝ ΥΙΟ ΤΗΣ ΚΑΙ ΘΕΟ ...
         ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ ΝΑ ΤΗΝ ΣΕΒΟΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗ ΤΗΝ ΣΤΕΝΑΧΩΡΟΥΜΕ ...
ΝΑ ΤΗ ΖΗΤΑΜΕ ΚΑΙ ΟΠΩΣ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΕΡΧΕΤΑΙ ΑΜΕΣΩΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ, ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ ΝΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΠΤΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΤΗΣ ΤΟ ΣΠΙΤΙ...

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΜΕ ΜΕΓΑΛΗ ΧΑΡΑ ΘΑ ΜΑΣ ΥΠΟΔΕΧΘΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΜΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΕΙ...

ΑΝ ΚΑΠΟΙΟ ΑΙΣΘΗΤΗΡΙΟ ΜΑΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΣΕ ΜΕ ΚΑΠΟΙΟ ΤΡΟΠΟ ΩΣΤΕ ΝΑ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΜΑΣΤΑΝ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ ΤΗΣ ΣΤΟΝ ΝΑΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΤΗΣ ΔΗΛΑΔΗ ΣΠΙΤΙ, ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΣ ΕΚΑΝΕ ΚΑΡΔΙΑ ΝΑ ΦΥΓΟΥΜΕ...

ΑΠΕΙΡΑ ΤΑ ΦΙΛΕΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΤΗΣ ΔΩΡΕΕΣ...

ΑΠΕΙΡΑ ΤΑ ''ΓΑΛΗΝΕΥΜΑΤΑ'' ΤΟΥ ΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΓΙΑΤΙ

ΕΙΝΑΙ ΑΠΕΡΑΝΤΗ Η ΑΓΑΠΗ ΤΗΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΝ ΔΕΝ ΤΗΝ ΣΤΕΝΑΧΩΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΗΝ ΛΗΣΜΟΝΟΥΜΕ...

ΠΟΛΛΟΙ ΤΗΝ ΥΒΡΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΗ ΚΛΑΙΕΙ ΓΙ ΑΥΤΟ...

ΑΛΛΟΙ ΤΗΝ ΧΛΕΥΑΖΟΥΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΟΤΙΜΟΥΝ ΠΡΟΣΒΑΛΛΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΓΙΟΣΥΝΗ ΤΗΣ, ΘΙΓΟΝΤΑΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ...

ΕΚΕΙΝΗ ΟΜΩΣ ΠΑΝΤΑ ΤΟΥΣ ΣΥΓΧΩΡΕΙ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ, ΜΕΣΙΤΕΥΟΝΤΑΣ ΠΙΟ ΣΥΧΝΑ ΣΤΟΝ ΥΙΟ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟ, ΤΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΚΥΡΙΩΣ ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΥΓΧΩΡΕΣΗΣ...

ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ ΟΜΩΣ ΧΩΡΙΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΟΣΟ Ο ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΣ ΥΒΡΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΙ ΤΟΝ ΜΙΣΟΚΑΛΟ, ΓΙΑΤΙ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΙ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ ΔΕΝ ΠΕΤΥΧΑΙΝΕΙ, ΤΟΣΟ ΕΚΕΙΝΗ ΕΠΙΜΕΝΕΙ ΚΑΙ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΣΩΣΕΙ ΤΟΝ ΑΠΙΣΤΟ...

Η ΜΕΓΑΛΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΑΝΤΑΝΑΚΛΑ ΣΑΝ ΠΑΝΙΣΧΥΡΟ ΦΩΣ ΚΑΙ ΦΤΑΝΕΙ ΜΕΧΡΙ ΤΑ ΥΠΕΡΤΑΤΑ ΥΨΗ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΣΥΜΠΑΝΤΩΝ ΠΟΥ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΤΗΣ ΚΑΝΕΙ ΤΑ ΧΑΤΗΡΙΑ ΠΑΡΑΒΙΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΑΥΤΕΞΟΥΣΙΟ...

Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΚΑΙ Η ΧΑΡΗ ΤΗΣ ΕΧΕΙ ΣΥΝΔΕΣΕΙ ΑΝΑΡΙΘΜΗΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ, ΒΟΗΘΩΝΤΑΣ ΕΤΣΙ ΝΑ ΜΕΝΕΙ ΖΩΝΤΑΝΗ ΣΤΙΣ ΨΥΧΕΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ... 

ΙΣΑΚΟΥΓΕΤΑΙ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΛΑΣΤΗ ΘΕΟ, ΑΦΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΕΤΑΡΤΗ ΤΗΝ ΤΑΞΗ ΠΑΝΤΑΧΟΥ ΠΑΡΟΥΣΑ - ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ, ΤΟΝ ΥΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ  ΚΑΙ ΜΕ ΤΗ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΥΤΗ ΜΕΣΙΤΕΥΕΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ...

    ΤΙΜΗΣΤΕ ΤΗΝ ΚΑΙ ΔΟΞΑΣΤΕ ΤΗΝ, ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΠΟΥ 
ΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΗΝ !!!

+++
 

Π. ΕΛΠΙΔΙΟΣ - Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΣΤΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ

Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΣΤΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ (π. Ελπίδιος Βαγιανάκης)

Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΣΤΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ

  Ποτέ μα ποτέ δεν έγινε τόση χαρά στον ουρανό, όσο τέτοια μέρα. Ποτέ όμως δεν έγινε και τέτοια θλίψη στη γη, όσο τέτοια μέρα. Στη γη γεμάτα θλίψη είναι τα μάτια των Αποστόλων. Γεμάτες πίκρα είναι οι καρδιές όλων εκείνων που αγάπησαν τον Ιησού και Τον ακολούθησαν. Γεμάτοι αγωνία είναι όλοι εκείνοι, που είχαν αυτήν την υπερευλογημένη γυναίκα, την Μαριάμ, σαν Μάνα δικιά τους, σαν δασκάλα δικιά τους, σαν οδηγό δικό τους προς τον ουρανό.

Στον ουρανό όμως αντίθετα, τέτοιο πανηγύρι δεν ξανάγινε ποτέ! Ποτέ μα ποτέ δεν γνώρισε ο ουρανός τέτοια λαμπρότητα και τέτοια προετοιμασία. Οι Προφήτες, όλοι οι δίκαιοι της Παλαιάς Διαθήκης, όλοι οι Άγγελοι των ουρανών, όλες οι ταξιαρχίες των Αγγελικών δυνάμεων και σ’ όλες τις ψυχές, μπορούσες να δεις τις καρδιές τους να πάλλονται από αγωνία και από χαρά γι’ αυτό που θα γινόταν σήμερα. 

Το χαρμόσυνο μήνυμα του αγγέλου στην Θεοτόκο,

για την είσοδο της στο Βασίλειο του ουρανού

Αλήθεια τι περίμεναν όλοι αυτοί στον ουρανό και τι έκαναν αυτοί στη γη; Στη γη άγγελος Κυρίου επισκέφτηκε την Μαριάμ, την Μητέρα του Κυρίου μας, του Ιησού, και της είπε ότι ο Υιός σου ανυπομονεί να σε πάρει στην αγκαλιά Του στον ουρανό και να σε οδηγήσει στα ουράνια σκηνώματα, στο ουράνιο Βασίλειο του Πατέρα! Η καρδιά της, όταν το άκουσε αυτό από τον άγγελο, χτυπούσε τόσο γοργά, τόσο γλυκά, τόσο τρυφερά, πήγαινε να σπάσει! Γιατί δεν ήταν μια απλή καρδιά, που είχε μια απλή αγωνία να βρεθεί κοντά στο Γιό της, αλλά ήταν μια καρδιά που συνέχεια χτυπούσε από θεϊκό έρωτα για τον ουράνιο της Πατέρα.

      Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι σημαίνει, όταν μια καρδιά λατρεύει το Θεό Πατέρα. Και δεν Τον λατρεύει απλά, δεν Τον αγαπάει απλά, αλλά είναι τόσο θεϊκά ερωτευμένη, που ζει μόνο για το Θεό Πατέρα της.

Αυτό ήταν η Μαριάμ! Αυτό ήταν η Βασίλισσα της γης! Αυτό ήταν η Παρθένος Θεοτόκος! Ήταν η θεϊκά ερωτευμένη, η μόνη που ζούσε μόνο και μόνο για τον ουράνιο της Πατέρα και για τον Γιό της, τον Βασιλιά της, τον Ιησού.

Αυτό το χαρούμενο άγγελμα του αγγέλου όμως ήταν εκείνο που προκάλεσε την θλίψη και τη στενοχώρια σε όσους αγαπούσαν και αυτήν και τον Γιό της. Ξέρετε γιατί; Γιατί θα έχαναν την Μητέρα της ζωής.

Ο ουρανός όμως, όλοι οι Άγγελοι, όλοι οι Προφήτες, δεν ξέρω αν μπορεί κάποιος να έχει την δυνατότητα αυτή να περιγράψει τη χαρά τους, να μπορεί να περιγράψει με λόγια και με χρώματα, αυτήν την αγαλλίαση, την νοσταλγία, να δουν από κοντά την Μητέρα του Βασιλιά τους!

Στη γη ένας άλλος άγγελος ειδοποίησε όλους τους Απόστολους. Όλοι αυτοί μαζεύτηκαν γιατί ένα σύννεφο τους πήρε και τους έφερε κοντά στην Παρθένο. Και η ψυχή της μετά από λίγο πέταξε στην αγκαλιά του Γιού της.

Το μεγαλείο της αγάπης του Υιού του Θεού:

Ο Ιησούς αγκαλιάζει τη βασιλοπούλα Κόρη του, 
την Μάνα του επί της γης

Από εκεί και πέρα αρχίζει το μεγαλείο αυτής της υπέροχης γυναίκας, αυτής της υπέροχης Βασιλοπούλας, αυτής της υπέροχης Μητέρας. Μόλις βγήκε η ψυχή της δεν μπορείτε να φανταστείτε τη χαρά της, γιατί τον πρώτο που αντίκρισαν τα μάτια της ψυχής της ήταν ο αγαπημένος της Γιός! Ήταν ο Βασιλιάς της Γιός! Ήταν Αυτός που μέχρι πριν λίγο Τον έκρυβε μέσα στα μητρικά της στήθη! Ήταν Αυτός που Τον αγκάλιαζε τόσο γλυκά και τρυφερά και Τον γέμιζε με τα χάδια και τα φιλιά της! Ήταν αυτός που συνέχεια Τον φώναζε: «Μωρό μου, Γιέ μου και Θεέ μου»!

Πως φωνάζει μια μάνα το μωρό της, τον γιό της, το παιδί της; Τι λαχτάρα έχει μια μάνα στο παιδί της; Αυτή την λαχτάρα και πολλαπλάσια όμως, την είχε αυτή η γυναίκα εκείνη τη στιγμή που τα μάτια της ψυχής της φεύγοντας πλέον από την εξορία αυτής της γης, αντίκριζε το ουράνιο Βασίλειο.

Μα αλήθεια τι την θάμπωσε περισσότερο εκείνη τη στιγμή; Το ουράνιο Βασίλειο ή ο μονάκριβός της Θησαυρός, ο Γιός της, που ερχόταν ολόλαμπρος να την πάρει, όχι τώρα πλέον για να έλθει αυτός μέσα στην αγκαλιά της, αλλά Εκείνος να την βάλει μέσα στη δική Του πατρική αγκαλιά; Ο Γιός γινόταν Πατέρας! Το Μωρό γινόταν Βασιλιάς! Και αυτή η μικρή κόρη της Ναζαρέτ, η απλή, η ταπεινή, γινόταν εκείνη την στιγμή Βασιλοπούλα του ουρανού!

Αυτή η κόρη που με τόση στοργή έκρυβε μέσα στα μητρικά στήθη της, με απόλυτη τρυφερότητα τον Γιό του Θεού, σαν Γιό του ανθρώπου μέσα στη δική της την καρδιά, τώρα έβλεπαν με θαυμασμό δακρυσμένοι οι Προφήτες και οι Άγγελοι το μεγαλείο της αγάπης του Υιού του Θεού, πως σαν Υιός του ανθρώπου έσφιγγε μέσα στα πατρικά Του στήθη την Βασιλοπούλα κόρη Του, την Μάνα Του επί της γης.

Αλήθεια τι λόγια έχει να πει η Μάνα με τον Γιό; Όταν βρίσκονται δυο ερωτευμένες ψυχές στον μοναδικό, αγνό, θεϊκό έρωτα που υπάρχει μόνο στην μάνα με το παιδί, άραγε τι λόγια λένε; Τι λόγια μπορεί να σου πει ένα μωρό μαμά; Το μόνο που ξέρει το μωρό είναι να νιώθει την απόλυτη χαρά που βρίσκεται μέσα στην αγκαλιά της μαμάς του.

Εκείνη τη στιγμή η Μάνα γινόταν μωρό στην αγκαλιά του Βασιλιά της, του Γιού της Ιησού. Αυτό το μωρό, η Μάνα του Θεού, δεν μπορούσε να πει τίποτα άλλο, μονάχα με τα αναφιλητά της θεϊκά ερωτευμένης καρδιάς της φώναζε:

«Γιέ Μου! Μωρό μου! Αγάπη μου! Λαχτάρα μου, πάλι Σε ξαναβρίσκω! Πάλι είμαστε μαζί και από τώρα και στο εξής δεν θα χωρίσουμε ποτέ. Πάντα μαζί θα γυρνάμε για να φέρνουμε ψυχές μέσα στο Βασίλειο του Πατέρα μας».

Ο Γιός την έσφιγγε γλυκά και είδε να θαυμάζει ξανά όλος ο ουρανός πόσο αγάπησε, πόσο αγαπά και πόσο αιώνια θα λατρεύει και θα αγαπά αυτός ο Γιός της Παρθένου την γλυκιά του Μανούλα! 

Ο Θεός Πατέρας παίρνει στην αγκαλιά του

τη βασίλισσα του Μαριάμ,

το πιο γλυκό πλάσμα που Τον αγάπησε ποτέ!

Όμως εκείνη τη στιγμή, λες και η καρδιά της που χτυπούσε τόσο θεϊκά ερωτευμένη για τον ουράνιο της Πατέρα, άφησε τον Γιό της και έριξε τα μάτια της τριγύρω να δει το ουράνιο Βασίλειο. Τι έψαχνε να βρει; Μήπως τους Αγγέλους που με ολόλαμπρες φορεσιές, φωτοφορεμένοι στη σειρά την περίμεναν να την οδηγήσουν στον ουράνιο της Πατέρα; Μήπως τους Προφήτες μέσα στην απέραντη τους χαρά, γονατισμένοι που ήθελαν να την πλησιάσουν και το χέρι να της φιλήσουν; Μήπως ήταν όλοι εκείνοι οι δίκαιοι που πόθησαν να την αντικρίσουν;

Όχι. Η ματιά της δεν έψαχνε κανέναν από όλους αυτούς, αν και ήταν τόσο γλυκιά για όλους. Έψαχνε μονάχα έναν. Έναν να βρει, έναν να δει, έναν για να αφήσει η καρδιά της όλο αυτό το θεϊκό ερωτικό πέταγμα της, να γίνει φως ολόλαμπρο, να γίνει ιαχή, να γίνει δόξα, να γίνει τραγούδι. Ξέρετε γιατί; Γιατί αυτή η Κόρη σε όλη της τη ζωή υπερβολικά αγάπησε και θεϊκά ερωτεύθηκε μονάχα έναν. Ποιος ήταν Αυτός; Ήταν ο ουράνιος της Πατέρας και Θεός της!

Αυτός ήταν που όταν κρατούσε τον μικρό της Ιησού σαν μικρό παιδάκι στην αγκαλιά της, σήκωνε τα μάτια στον ουρανό και μιλούσε συνέχεια γλυκά για Εκείνον που η καρδιά της λαχταρούσε. Καμιά κοπέλα στη γη δεν ερωτεύθηκε θεϊκά τόσο πολύ τον ουράνιο Πατέρα της, όσο αυτή εδώ η Μαριάμ.

Γι’ αυτό και τώρα ψάχνει να βρει τη γλυκιά Του την ματιά. Η φωνή της γίνεται τραγούδι: «Πατέρα μου, Πατέρα μου, που είσαι; Γλυκέ μου Πατέρα…». Και έτρεχε ανάμεσα στους αγγέλους, ανάμεσα στους Προφήτες, γρήγορα να φθάσει αντικρίζοντας Τον στο βάθος που την περίμενε Εκείνος δοξασμένος, δοξασμένη να την κάνει. Και Εκείνη έτρεχε γλυκά φωνάζοντας μονάχα ένα όνομα: «Πατέρα μου, Θεέ της καρδιάς μου!»

Έτσι Τον φώναζε στη γη, έτσι τώρα Τον αποκαλεί και στον ουρανό: «Θεέ της καρδιάς μου, γλυκέ μου ουράνιε Πατέρα, που σ’ Εσένα είχα αφιερώσει στη γη όλη μου την ζωή, που μόνο Εσένα αγαπούσα,  που για Σένα μονάχα ζούσα, πάρε τώρα την ψυχή μου, που την φέρνει ο Γιός μου και δικός Σου Γιός και βάλε την μέσα στη θεϊκή Σου αγκαλιά».

Έτρεχε αυτή η κοπέλα, αυτό το κοριτσάκι, αυτή η γλυκιά Βασίλισσα με τέτοιο θεϊκό έρωτα μες την αγκαλιά του Πατέρα και έβλεπαν όλοι οι Προφήτες και όλοι οι άγγελοι αυτή της την καρδιά να λάμπει τόσο πολύ, να είναι τόσο θεϊκά ερωτευμένη, έβλεπαν τόσο γλυκά τα λόγια της να βγαίνουν από την ψυχή της που, ποτέ ξανά στον ουρανό δεν έγινε αυτό που έγινε εκείνη την ημέρα. Όλοι οι άγγελοι γονάτισαν στο πέρασμά της! Έσκυψαν στην ταπείνωσή της! Γονάτισαν στην υπεροχή της! Δάκρυσαν όμως στον έρωτα της! Δάκρυσαν στον έρωτα της και οι Προφήτες και οι Άγγελοι και οι Δίκαιοι, οι πάντες του ουρανού, γιατί τέτοιο θεϊκό έρωτα σε μια καρδιά ποτέ δεν είχε ξαναδεί ούτε η γη, ούτε ο ουρανός!

Όμως τίνος ήταν η πιο μεγάλη χαρά; Της μικρούλας Βασιλοπούλας ή του θεϊκού Βασιλιά; Αλήθεια δεν μπορούσα να καταλάβω και να ξεχωρίσω ποιανού ήταν η χαρά πιο μεγάλη, ποιανού το μεγαλείο της ψυχής ήταν πιο λαμπρισμένο εκείνη τη στιγμή. Μα, σε έναν θεϊκό έρωτα, και οι δυο είναι κερδισμένοι. 

Ο Θεός Πατέρας αγκάλιαζε εκείνη τη στιγμή την Βασίλισσα Του και η Βασιλοπούλα Του χωμένη τώρα στην αγκαλιά Του έμπαινε ακόμα πιο βαθιά στην καρδιά Του. Μόνο μια λέξη Εκείνη λέει: «Γλυκέ μου Μπαμπάκα! Γλυκέ μου Πατέρα! Θεέ της καρδιάς μου! Βασιλιά μου». Κι Εκείνος έπαιρνε μέσα στην αγκαλιά Του το πιο γλυκό πλάσμα που Τον αγάπησε ποτέ!

Τι κάνει ο θεϊκός έρωτας! Άλλοι αγωνίζονται στη γη να φθάσουν στον ουρανό μέσα από πολλές ασκήσεις, μέσα από πολλές νηστείες, αγρυπνίες, προσευχές και χίλια δυο. Και αν θα φθάσουν! Αυτή όμως δεν έφθασε με αυτές τις αρετές. Έφθασε μονάχα με μια αρετή, τον θεϊκό έρωτα της καρδιάς της στον ουράνιο της Πατέρα, που την έκανε να κάνει πολλές θυσίες, πολλές αγρυπνίες και πολλές προσευχές. Ήταν αυτός ο δρόμος που την έβαλε μέσα στα βάθη της καρδιάς Του. 

Η Παναγία γίνεται η μοναδική Βασίλισσα ουρανού και γης

Όμως η μεγαλύτερη δόξα του ουρανού σήμερα, γίνεται η μεγαλύτερη δόξα της γης. Αυτός που την χάρισε στον Γιό Του να γίνει Μάνα δική Του, τώρα γίνεται απόλυτη Βασιλοπούλα, Βασίλισσα της καρδιάς Του. Εκείνη την στιγμή βλέποντας τον θεϊκό έρωτα της Κορούλας Του αυτής, της μονάκριβής Του Βασιλοπούλας, την κλείνει στην αγκαλιά Του και ενώνει την θεϊκή καρδιά Του με την γλυκιά, ταπεινή, ανθρώπινη καρδιά της και η Παναγία από εκείνη την ημέρα γίνεται, όχι απλά η μοναδική Βασίλισσα του ουρανού, αλλά γίνεται με την ευσπλαχνικότητα του Θεού Πατέρα και μοναδική Βασίλισσα της γης.

Καμία γυναίκα στη γη δεν αγαπήθηκε τόσο πολύ, όσο αυτή η κοπέλα! Καμία γυναίκα στη γη δεν αγαπήθηκε τόσο πολύ από όλο τον κόσμο! Τι δίκαιοι, τι αμαρτωλοί, ακόμα και ο τελευταίος άνθρωπος στο πόδι της γονατίζει. Ξέρετε γιατί; Όχι γιατί είναι μονάχα Μάνα και ξέρουμε πολύ καλά τι σημαίνει μάνα. Μια γλυκιά μάνα έχει τέτοια καρδιά που το παιδί της μόνο αυτήν εμπιστεύεται. Μπορεί σ’ ένα σπίτι, τα ξέρετε εσείς εξάλλου αυτά πρακτικά και εμπειρικά, ένα παιδί να κάνει κάποια λάθη και ο πατέρας σκληρά να του φερθεί. Να μην τα αντέξει αυτά τα λάθη, μπορεί και να το διώξει από το σπίτι. Όμως η μάνα τι κάνει; Σκεπάζει όλα τα λάθη του παιδιού της. Προσπαθεί συνέχεια να συγχωρέσει το παιδί της, να βρει λόγια παρηγορητικά και να βρει λόγια υπερασπιστικά και αυτό είναι που κάνει όλα τα παιδιά, όλους τους ανθρώπους, όλο τον κόσμο, να λατρεύουμε την μάνα μας.

Κάποτε βρέθηκα σε ένα νοσοκομείο και εκείνη τη στιγμή ήταν ένα γεροντάκι ετοιμοθάνατο. Πονούσε αυτός, κάποια αρρώστια πρέπει να είχε. Πονούσε και ξέρετε τι φώναζε; Μου έκανε εντύπωση πολύ: «Που είσαι μάνα μου»; Το γεροντάκι φώναζε: «Μάνα μου, μάνα μου, που είσαι μάνα μου». Μετά από λίγο μέχρι να πάω στην άλλη αίθουσα να δω κάποιους άλλους αρρώστους, έμαθα ότι ξεψύχησε κιόλας. Ξεψύχησε με την πιο γλυκιά λέξη του κόσμου, που είναι η λέξη «μάνα»!

Αυτήν όμως την μοναδική Μάνα, την Μαριάμ,  την λατρεύουν και οι δίκαιοι και οι αμαρτωλοί. Ό,τι και να είμαστε, όλοι στα πόδια της πέφτουμε. Της έχουμε τέτοια αγάπη, που της αφιερώνουμε την ψυχή μας. Αλλά αλήθεια γιατί έχει αυτήν την δύναμη; Διότι ο Θεός Πατέρας στον μεγάλο θεϊκό έρωτα που Του έδειξε και που χάρη σ’ αυτόν μονάχα το θέλημα Του ήθελε να κάνει, όταν την πήρε στην αγκαλιά Του στον ουρανό, την έντυσε με τα υπέροχα ρούχα, τα μοναδικά ρούχα της θεϊκής αγάπης!

Ξέρετε ποιο είναι το πιο υπέρλαμπρο δώρο του Θεού σ’ έναν άνθρωπο; Ξέρετε ποιο είναι το πιο υπέρλαμπρο δώρο του Θεού στις μοναδικές ψυχές που Τον λατρεύουν;   

Ένα είναι μόνο. Τα λαμπρά ρούχα της ευσπλαχνίας! Της έβγαλε όλα τα μέχρι τότε ρούχα της αγάπης της και την έντυσε με τα πιο όμορφα, λαμπρά, ουράνια ενδύματα της ευσπλαχνίας Του! Και από τότε η Παναγία έγινε τόσο εύσπλαχνη, που τολμώ να πω και ας με συγχωρέσουν οι θεολόγοι, σαν την ευσπλαχνική καρδιά του Θεού Πατέρα.

Και τότε της είπε ο Θεός: «Βασίλισσα Μου, από σήμερα ο ουρανός θα είναι δικός σου! Αλλά από σήμερα σου παραδίδω και τη γη στα χέρια σου! Για όποιον εσύ θα Με ικετεύεις, για όποιον εσύ θα Με παρακαλάς, Εγώ θα είμαι δίπλα του με τους αγγέλους και τους αγίους, να τον στηρίζω και να τον καθοδηγώ. Για όποιον εσύ Βασιλοπούλα Μου, Μου ζητήσεις χάρη, Εγώ δεν θα σου στερήσω ποτέ αυτή την χάρη. Γιατί κι εσύ με χάρη κρατούσες στην χαριτωμένη σου αγκαλιά την μοναδική Χάρη, τον Γιό Μου. Γι’ αυτό κι Εκείνος σε έντυσε με όλη τη δόξα του Αγίου Πνεύματος, του Πνεύματος της αγάπης και της ευσπλαχνίας».

Ήταν συγκινητικό όταν την ρώτησε ο Θεός: «Τι δώρο θα ήθελες Βασιλοπούλα Μου να σου κάνω τώρα που είσαι στο ουράνιο Βασίλειο του Πατέρα και Του μοναδικού σου Υιού;» Εκείνη ξέρετε τι ζήτησε; «Ουράνιε μου Πατέρα μόνο Εσένα λάτρευα στη γη, μόνο στον Υιό σου ήταν η καρδιά μου δοσμένη. Τώρα μια χάρη σου ζητώ, άφησε με να βρίσκομαι κοντά σε όλα μου τα πληγωμένα παιδιά στη γη. Δεν θέλω να είμαι εδώ στον ουρανό. Άφησε με στη γη για να γυρνάω όλους τους πονεμένους, όλους τους πληγωμένους, όλους εκείνους που ζουν μακριά από τον Γιό μου, για να τους φωτίζω, να τους ενδυναμώνω και να τους δείχνω τον δρόμο της αγιότητας και της αρετής». Άρεσε αυτό στο Θεό Πατέρα και την ευλόγησε ακόμα πιο πολύ.

Η επίσκεψη της Παναγίας στο βασίλειο του Άδη

Την ρώτησε στη συνέχεια ο Θεός Πατέρας: «Τι θα ήθελες τώρα Κόρη Μου να δεις πρώτα απ’ όλα και να χαρείς;» Ξέρετε τι ζήτησε σαν πρώτη χάρη; Να επισκεφθεί τους τόπους της κόλασης! Παραξενεύτηκαν οι Προφήτες! Παραξενεύτηκαν οι Δίκαιοι! Παραξενεύτηκαν οι Άγγελοι! Το μόνο που ζήτησε να δει, ήταν τον τόπο εκεί που βασανίζονται οι ψυχές εκείνες που δεν φέρθηκαν σωστά στο Θεό και Τον πλήγωσαν βαθιά και με πολλές αμαρτίες στερήθηκαν την αιώνια ζωή. Δεν της χάλασε το χατίρι ο Θεός, μόνο που τώρα άγγελοι και άγιοι την συνόδευαν στην πρώτη της διαδρομή, στο Βασίλειο του Άδη, εκεί που οι ψυχές είναι θλιμμένες και ταλαιπωρημένες.

Και όταν μπήκε στου Άδη το Βασίλειο, τρόμαξαν οι δαίμονες με το φως που έλαμπε και φοβισμένοι έκαναν στην άκρη. Και Εκείνη προχώρησε να δει όλους τους τόπους της κόλασης. Και τον πρώτο που ζήτησε να δει ξέρετε ποιος ήταν; Ποιος μπορείτε να φανταστείτε ότι ήταν; Τον πρώτο που ζήτησε να δει ήταν τον ταλαίπωρο Ιούδα που πρόδωσε τον Γιό της και ικέτευσε το Θεό να τον σπλαχνισθεί.

Όταν την είδαν και την άκουσαν όλοι οι αμαρτωλοί μέσα στις φωτιές του Άδη, άνοιξαν τα στόματα τους και με ικετευτική φωνή όλοι φώναζαν και ικέτευαν και παρακαλούσαν: «Μητέρα του Θεού, σώσε μας του αμαρτωλούς». Για πρώτη φορά είδαν όλοι οι Άγγελοι και οι Προφήτες τα μάτια της τόσο δακρυσμένα και τόσο κλαμένα. Έκλαιγε απαρηγόρητα για τις ψυχές που βασανίστηκαν πολύ. Τους βασάνιζε στη γη ο σατανάς λέγοντας τους πως δεν υπάρχει Θεός και πως μπορούν να κάνουν οτιδήποτε κακό και είδε τώρα τα αποτελέσματα και έκλαψε γι’ αυτές τις ψυχές…

Και ο Ιησούς, ο Γιός της, είδε τα καταγάλανα και πανέμορφα μάτια της δακρυσμένα και πόνεσε η καρδιά Του. Θα ήθελε πολύ να έβγαινε από την κόλαση η Μητέρα Του και να μην βλέπει αυτά που έβλεπε εκείνη τη στιγμή.

Κι όμως η Μητέρα συνέχισε και από όπου περνούσε άνοιγε την αγκαλιά της και άφηνε τα χέρια της σαν σχήμα ευλογίας. Από όπου περνούσε από πάνω και άφηνε το χέρι της απλωμένο, όπως μια μάνα που ανοίγει τα χέρια της αναζητώντας το παιδί της, εκείνη την στιγμή δεν άντεχαν οι δαίμονες, αλλά ούτε και ο Άδης πλέον στις τιμωρίες. Σταματούσαν οι τιμωρίες! Σταματούσε η οργή! Σταματούσε το κακό! Όπου περνούσε από πάνω με το πέρασμα της, γαλήνευε αμέσως ο Άδης, λες και γινόταν παράδεισος αμέσως.

Όταν πέρασαν όλους τους τόπους της κόλασης λυπήθηκε πολύ. Και τότε παρακάλεσε τον Πατέρα της να την αφήσει με όλα τα αδελφάκια της στον ουρανό, τους αγίους πλέον, να είναι στη γη για να αγωνίζεται για τα σπλάχνα Του εδώ και να τα βοηθάει να μην πάει κανένας στην κόλαση, κανένας μα κανένας!

Τότε παρακάλεσε τον Υιό της μια χάρη μοναδική να της δώσει: Όποτε γιορτάζει, όποτε οι άνθρωποι την τιμούν εδώ στη γη, να σταματά και η κόλαση στον Άδη. Όσο κρατάει η θεία Λειτουργία των εορτών της εδώ στη γη, να σταματούν τα βάσανα του Άδη. Όσο η θεία Λειτουργία θα σηκώνεται στο όνομα της και όλοι θα ψάλλουνε τους ύμνους στην Μάνα του Θεού εδώ στη γη, να μην υπάρχει Άδης, να μην υπάρχει κόλαση, να σταματούν όλα! Και ο Υιός της, της έκανε το χατίρι.

Γι’ αυτό να ξέρετε ότι, όσο κρατάνε οι θείες Λειτουργίες των εορτών της Παναγίας εδώ στη γη, Άδης μέχρι την Δευτέρα Παρουσία δεν θα υπάρχει. Θα σταματούν τα πάντα. Αυτό είναι το χάρισμα που έδωσε ο Θεός Πατέρας στην πάναγνο Βασίλισσα Του Μαριάμ.

Γι’ αυτό και θα ήθελα όλοι εμείς που την αγαπάμε, να της δώσουμε τη χαρά να μην μας δει ποτέ στον Άδη, αλλά να μας βλέπει μόνο στον Παράδεισο. 

Το ωραιότερο και πιο υπέροχο δώρο

στη γιορτή της Παναγίας μας

Εμείς όλοι, όσοι την αγαπάμε και την έχουμε σαν Μάνα δικιά μας και είναι πραγματικά Μάνα δικιά μας, θέλουμε να της κάνουμε το μεγάλο της χατίρι. Ποιο είναι το μεγάλο χατίρι που θα ήθελε πολύ να το δει σε όλους εμάς να το κάνουμε;

Θα ήθελε, όπως εσείς αγαπάτε τα παιδιά σας πάρα πολύ και γι’ αυτά θυσιάζεστε και γι’ αυτά κάνετε τα πάντα, να μην ξεχνάτε το δικό της Γιό.

Ικετεύει τον καθένα από εμάς, όλους, να λατρέψουμε τον Γιό της, όχι μονάχα σαν Θεό, αλλά και σαν άνθρωπο, σαν μωρό. Όχι μόνο σαν Υιό του Θεού, αλλά και σαν Γιό του ανθρώπου. Σαν Υιός του Θεού είναι ένα με τον Πατέρα, αλλά σαν Υιός του ανθρώπου έγινε σπλάχνο, έγινε βρέφος, έγινε μικρό παιδάκι, που χώθηκε σε μια αγκαλιά. «Μαμά» την φώναζε την Παρθένο Μαρία. Ξέρετε πως το φώναζε το μωρό της Εκείνη; «Μωρό μου! Βρέφος μου! Αγάπη μου! Λατρεία μου! Χαρά μου! Ουρανέ μου!» Και μέσα στην καρδιά της εκείνο γλυκοσπαρταρούσε στον μητρικό της έρωτα.

Θέλω να πω με όλα αυτά, ότι αυτό είναι το πιο μεγάλο δώρο, που σήμερα θα μπορούσαμε να της δώσουμε. Όλοι να αγαπήσουμε τον Γιό της, όπως Τον αγάπησε κι Εκείνη. Όλοι να μην κάνουμε λάθη και αμαρτίες και να πικραίνουμε τον Γιό της. Και όσοι έχουμε κάνει λάθη και όσοι έχουμε κάνει αμαρτίες, οποιοδήποτε λάθος κι αν είναι αυτό, θα ήθελε μονάχα μια χάρη να της κάνουμε, να γονατίσουμε μπροστά στον Γιό της και να Του πούμε:

«Υιέ του Θεού, Σωτήρα, Εσύ που σταυρώθηκες για εμάς και ήλθες να πάρεις τις αμαρτίες μας, Σε ικετεύουμε πάρε τα αμαρτήματα μας και κάψε τα και από σήμερα να είμαστε δικά Σου παιδιά. Εσύ να είσαι ο Πατέρας μας κι εμείς να είμαστε τα δικά Σου βρέφη, τα δικά Σου παιδιά». Ξέρετε πόσο της αρέσει αυτό; Ξέρετε πόσο την ενθουσιάζει; Ξέρετε πόσο την χαροποιεί;

Μάνες, όσες είσαστε εδώ, που έχετε γνώση και εμπειρία της αγάπης σ’ ένα παιδί, γιατί γεννήσατε και χαρήκατε την ζεστασιά της μητρικής λατρείας στα παιδιά σας, από σήμερα μαζί με τα παιδιά σας βάλτε και τον δικό της Γιό. Αγαπήστε Τον πολύ με όλη σας τη δύναμη.

Κι εσείς πατεράδες, μην ξεχνάτε ότι ένας πατέρας, ο γέροντας Ιωσήφ, αγάπησε τον Ιησού σαν Υιό του ανθρώπου, σαν άνθρωπο και σαν παιδί και Τον πήρε από το χεράκι και Τον έκανε βόλτες, για να Του δείχνει τον ουρανό, δήθεν για να θαυμάσει το παιδί του τον ουρανό, αφού δεν ήξερε ότι Αυτός ήταν ο δημιουργός του κόσμου. Άντρες, όπως ο Ιωσήφ Τον αγάπησε, όπως ο Ιωσήφ Τον λάτρεψε, όπως ο Ιωσήφ Τον αγκάλιασε, όπως ο Ιωσήφ Τον έσφιξε σφιχτά στην αγκαλιά του και Τον φώναξε «Γιέ μου», κι εσείς μπορείτε να πείτε τις ίδιες λέξεις που χρησιμοποιούσε πάντα η Μητέρα Του: «Γιέ μου και Θεέ μου! Μωρό μου και Θεέ μου». Στο σταυρό Τον έβλεπε μεγάλο αλλά «Μωρό μου» Τον φώναζε, γιατί για μια μάνα το παιδί της είναι πάντα το μωρό της. Αλλά για εμάς ο Ιησούς δεν θα είναι απλά ο αγαπημένος  Υιός του Θεού, αλλά είναι και Γιός του ανθρώπου και μπορεί να γίνει ο δικός μας αγαπημένος Γιός. Όπως Τον αγάπησε η Μαμά Του, μπορούμε να Τον αγαπήσουμε κι εμείς.

Εάν σήμερα θέλετε να της δώσετε ένα υπέροχο δώρο στη γιορτή της, αγαπήστε τον Γιό της σαν δικό σας Γιό. Φωνάξτε Τον με τα πιο γλυκά λόγια που μπορεί μια μάνα, ένας πατέρας να πει στο παιδί του: «Γιέ μου και Θεέ μου».  Είδατε τι λέει; «Κι εσύ Υιέ και Θεέ μου, παράλαβέ μου το πνεύμα». Έτσι δεν φώναξε η Παναγία την ώρα της κοίμησής της;

Αυτός ο Υιός του Θεού μπορεί να γίνει Υιός του ανθρώπου αγαπημένος, για να μπει γλυκά στην κάθε μια καρδιά, πατρική και μητρική. 

Επίλογος

Εύχομαι ο Θεός να σας ευλογεί όλους πολύ και αυτή η γλυκιά Μάνα που από σήμερα αναλαμβάνει δράση πολύ μεγάλη, να σώσει τα σπλάχνα του Θεού, όλους εμάς, όλους τους αμαρτωλούς. Ας έχει τη χαρά από σήμερα να μας βλέπει να αγαπάμε τον Γιό της. Μια προσευχή πολύ εύκολη για όλους εμάς, θα ήθελα να σας την πω, για να την λέτε, να την ακούει όλος ο κόσμος, να την ακούνε οι άγγελοι, να την ακούει ο ουρανός και να φοβούνται οι δαίμονες. Μια απλή προσευχή:

«Θεέ της καρδιάς μου, Σε πιστεύω, Σε λατρεύω και Σ’ αγαπώ».

Αυτή ήταν η προσευχή της καρδιάς της Μαριάμ. Αυτό θα ήθελε κι Εκείνη, να γίνει η προσευχή της δικιάς μας της καρδιάς. Ελάτε να το πούμε όλοι μαζί.

«Θεέ της καρδιάς μου, Σε πιστεύω, Σε λατρεύω και Σ’ αγαπώ». Ελάτε να την πούμε δυνατά. Μήπως ντρέπεστε; Δεν πρέπει κανείς να ντρέπεται. Είναι ντροπή να ντρέπεται κανείς τον ουράνιο του Πατέρα. Ελάτε να την πούμε όλοι μαζί. «Θεέ της καρδιάς μου, Σε πιστεύω, Σε λατρεύω και Σ’ αγαπώ».  

Αυτός ο Θεός της καρδιάς μας θα έλθει μια μέρα να μας πάρει την ψυχή και να μας κλείσει μέσα στην δική Του αγκαλιά, για να απολαμβάνουμε στην αιωνιότητα το ουράνιο Βασίλειο της θεϊκής Του αγάπης.

Σας εύχομαι ο Θεός να σας ευλογεί όλους και η γλυκιά μας Παναγιά να ζεσταίνει την καρδιά σας και να την κάνει ακόμα πιο γλυκιά στον θεϊκό έρωτα του Γιού της. Αμήν.

Κήρυγμα πατρός Ελπιδίου (Κοίμηση της Θεοτόκου 2013)