Ανέκδοτη Προσευχή του πατρός Γερβασίου Παρασκευόπουλου

Διαβάζεται στο «εξαιρέτως της Παναγίας Αχράντου...»

"Που να προσφύγω η τρισάλθια, που να ελπίσω η ταπεινή, που η δόλια να ικετεύσω, που να κλίνω την κεφαλή. Δεν έχω άλλο θερμό προστάτη, δεν έχω άλλη καταφυγή, δεν έχω άλλη παρηγοριά, πλην μόνο εσένα την άσπιλο και αγνή. Υπό τη σκεπή σου καταφεύγω και σωτηρία επιζητώ. Αγνή Παρθένε βοήθησε με και μη με αφήνεις να στερηθώ. Ελπίς του κόσμου, παρηγοριά απεγνωσμένων, καταφυγή τυφλών και ξένων. Η βακτηρία και τεθλιμμένων η πανδοχή.

Πρόφθασον τώρα να μεσιτεύσεις προς τον υιό σου και ποθητόν, καθώς μου πρέπει  να μη με κρίνει, αλλά ως εύσπλαχνος να με δεχθεί, να αστοχήσει τα κρίματά μου, να παραβλέψει ως αγαθός και να με σώσει εκ των δεινών μου ως ευεργέτης και Θεός. Ένα βλέμμα γλυκύ να ρίξεις σε μένα την άμοιρη και φτωχή.

Φως θεϊκό ακτής να λάμψει στη σκοτεινή μου σκληρά ψυχή. Αν Παρθένα μου δεν με ακούσεις, αν Παρθένα μου δεν με λυπηθείς, αν δεν δεις τη συμφορά μου και σαν μητέρα μου να με σπλαχνισθεις. Ποιος θα μου δώσει καταφυγή; Ποιος από το σκότος θα καταλάμψει τη σκοτεινή μου σκληρά ψυχή; Όποιος σε σένα έρχεται και σε επικαλείται από κινδύνους σώζεται και θάνατο δεν φοβήται..."

Προσευχή του Αγ. Νεκταρίου στην Παναγία

Δέσποινα παντευλόγητε, Υπέραγνε Παρθένε,
Παράδεισε πανθαύμαστε, κήπε καλλωπισμένε,
Σε δυσωπώ, Πανάχραντε, χαρίτωσον τον νουν μου,
κατεύθυνον τας σκέψεις μου, φώτισον την ψυχήν μου.

Κόρη με ποίησον αγνόν, πράον, σεμνόν, ανδρείον,
ησύχιον και κόσμιον, ευθύν, όσιον, θείον,
επιεική, μακρόθυμον, των αρετών δοχείον,
άμεμπτον, ανεπίληπτον, των αγαθών ταμείον.

Δος μοι σοφίαν, σύνεσιν και μετριοφροσύνην,
φρόνησιν και απλότητα και ταπεινοφροσύνην.
Δος μοι νηφαλιότητα, όμμα πεφωτισμένον,
διάνοιαν ολόφωτον, πνεύμα εξηγνισμένον.

Απέλασον την οίησιν, την υπερηφανίαν,
τον τύφον, την φυσίωσιν, και την αλαζονείαν,
την ύβριν, το αγέρωχον, την υψηλοφροσύνην,
γλώσσα μεγαλορρήμονα, ισχυρογνωμοσύνην.

Την αστασία την φρικτήν, την περιττολογίαν,
την πονηρία την πολλήν, και την αισχρολογίαν.
Χάρισαί μοι, Πανάχραντε, την ηθικήν ανδρείαν,
το θάρρος, την ευστάθειαν, δος μοι την καρτερίαν.

Δος μοι την αυταπάρνησιν, την αφιλαργυρίαν,
ζήλον μετ’επιγνώσεως και αμνησικακίαν.
Δος μοι ακεραιότητα, ευγένειαν καρδίας,
πνεύμα ευθές, ειρηνικόν, και πνεύμα αληθείας.

Φυγάδευσον, Πανάχραντε, τα πάθη της καρδίας,
τα πολυώνυμα, Αγνή, της ηθικής δειλίας.
Την αναδρίαν την αισχράν, το θράσος, την δειλίαν,
την ατολμίαν την δεινήν και την απελπισίαν.

Άρον μοι, Κόρη, τον θυμόν και πάσαν ραθυμίαν,
την αθυμία, την οργήν, ως και την οκνηρίαν.
Τον φθόνον, την εμπάθειαν, το μίσος, την κακίαν,
την μήνιν, την εκδίκησιν και την μνησικακίαν.

Την έριδα την ευτελή και την πολυλογίαν,
την γλωσσαλγίαν την δεινήν και την βωμολοχίαν.
Δος μοι, Παρθένε, αίσθησιν, δος μοι ευαισθησίαν.
Δος μοι συναίσθησιν πολλήν και ευσυνειδησίαν.

Δος μοι, Παρθένε, την χαράν Πνεύματος του Αγίου.
Δος μοι ειρήνην τη ψυχή, ειρήνην του Κυρίου.
Δος μοι αγάπην, έρωτα θείον, εξηγηγνισμένον,
πολύν, θερμόν και καθαρόν και εξηγιασμένον.
Δος πίστιν ζώσαν, ενεργόν, θερμήν, αγνήν, αγίαν,
ελπίδα αδιάσειστον, βεβαίαν και οσίαν.

Άρον απ’εμού, Παρθένε, τον κλοιόν της αμαρτίας,
την αμέλειαν, την μέθην, την ανελεημοσύνην,
τα κακάς επιθυμίας, την δεινήν ακολασίαν,
γέλωτας της ασελγείας και την πάσαν κακουργίαν.

Σωφροσύνην δος μοι, Κόρη, δος εγκράτειαν, νηστείαν,
προσοχήν και αγρυπνίαν και υπακοήν τελείαν.
Δος μοι προσοχήν εν πάσι και διάκρισιν οξείαν,
σιωπήν και ευκοσμίαν, και υπομονήν οσίαν.

Επιμέλειαν παράσχου, Δέσποινα, προς εργασίαν,
προς τελείωσιν και ζήλον αρετών προς γυμνασίαν.
Την ψυχήν μου, την καρδίαν και τον νουν μου, Παναγία,
τήρει εν αγιωσύνη, φύλαττε εν παρθενία.

Προσευχή στην Θεομητορική εικόνα της Παναγίας "Άξιον εστί"

Ώ Δέσποινα, Θεονυμφε Κόρη, Άλοχε Μήτηρ, Απείρανδρε Τροφέ τού Θεού Λόγου, θαύμα υπερφυέστατον φύσεως, ουράνιε σκηνή τού Υψίστου,
υπέρτατέ της αρετής κορυφή, άπλετον πέλαγος τού ελέους, ανεξάντλητον πέλαγος τής ευσπλαχνίας, βάθος δυσθεώρητον μυστηρίων δυσλήπτων, δοχείον θεοτευκτον τού υπερουσίου προβλήματος, Πανύμνητε Θεοτόκε Μαρία, επάκουσον ημών τών οικτρών δεομένων σου καί η καθαρότης τής ακηράτου παρθενίας σου άς καθαρίση τάς εσπιλωμένας ημών ψυχάς, ο άφθορος καί σωτήριος τόκος σου...

μή αποξενώση τήν σωτηρίαν από τούς λατρευτάς σου, τήν οποίαν αυτήν σωτηρίαν εβράβευσε πλουσίως εις τήν άπειρον πληθύν τών πιστώς αυτόν προσκυνούντων.

Παρακαλούμεν εκτενώς, ώ Δέσποινα Θεονυμφε, σκέπε, φρούρει καί διαφύλαττε ημάς τούς ευτελείς οικέτας σου καί πάντας τούς Ορθοδόξους χριστιανούς, τούς μετ’ ευλαβείας προσκυνούντας καί ασπαζομένους τόν ιερό χαρακτήρα τής πανσέπτου εικόνος ταύτης, δί’ αισθητών μέν χειλέων εδώ εις τήν γήν καί διά νοητών εσένα τήν Υπερευλογημένην Μητέρα τού Μονογενούς Υιού τού Θεού εις τούς ουρανούς. Όθεν καί εκ μέρους πάντων σου δεόμεθα καί σέ παρακαλούμεν νά διατηρής άβλαβον καί ανωτέραν τών εναντίων εχθρών τήν σήν ποίμνην καί κληρούχους πάντας αναδείξον τής δόξης τού αφθόρου σου τόκου καί τής γλυκείας αυτού ελλάμψεως καταξίωσον. Μεθ’ ου τώ Πατρί δόξα, τιμή καί μεγαλοπρέπεια σύν τώ αγίω Πνεύματι εις τούς αιώνας τών αιώνων. Αμήν.

Άσμα ασμάτων, Δέσποινα Παναγία,
Γένους ανθρώπων, σκέπη καί προστασία,
Ως παρ’ αγγέλου, ύμνον επάξιον σοί,
Ούτω τόν λόγον, δέξαι παρ’ ικετών σου.
Άξιον γάρ σέ, μακαρίζειν τήν μόνην,
Θεού Μητέρα, τήν Κεχαριτωμένην.

Έτεροι στίχοι:
Τόν κοπιάσαντα καί γράψαντα φύλαττε Θεοτόκε
ως πολλήν έχουσα πρός Υιόν σου παρρησίαν
υμνηπόλος σου σός ραψωδός αχρείος
Ναθαναήλ ελάχιστος Ζωγραφίτης.

Μοναχών Σεραφείμ και Ναθαναήλ των Αγιορειτών

Από το περιοδικό «Πρωτάτο»

Ικεσία στη Θεοτόκο

Θεοτόκε Παρθένε, Συ που δεν ζούσες για τον εαυτό σου αλλά για τον Κύριο και Θεό σου, βοήθησέ με να ζω και εγώ έξω από τα τείχη του εγώ μου, πάντα κάτι να κάνω για τον διπλανό μου.

Συ Θεοτόκε, η ιερωτάτη περιστερά, βοήθησέ με να είμαι ακέραιος στον χαρακτήρα μου.

Συ Θεοτόκε, η άχραντος, βοήθησέ με στον αγώνα κατά των παθών μου.
Συ Κεχαριτωμένη, βοήθησέ με να στολίσω την ψυχή μου με την αρετή.

Συ, Μεγαλόχαρη, γίνε μαζί μας παρηγοριά και δύναμη στις θλίψεις μας.
Σε ευχαριστούμε, Παρθένε, γιατί είσαι η εξάλειψη της λύπης μας, το βάλσαμο της γιατρειάς μας και η αιτία της χαράς μας.

Εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον καθ' εκάστην ημέραν.

Εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον καθ' εκάστην ημέραν.

Ω ευλογημένη Μητέρα του Θεού, αγαλλιάται η καρδία του λαού σου, και πολλά χαίρεται, ότι σε έκλεξεν ο Υιός και Λόγος του Θεού να τον γεννήσης, και να τον αναθρέψης.

Ευφραίνομαι και εγώ ο ανάξιος δούλος σου, ότι έλαβες από τον Θεόν περισσότερον χάριν, και δόξαν μοναχή σου, παρά όλους τους Αγίους και τους Αγγέλους, όσοι είναι εις τον ουρανόν. 

Χαίρε και συ λοιπόν χαριτωμένη Μαρία, Δέσποινά μου βασίλισσα του κόσμου, ήλιε της αγιωσύνης, παράδειγμα της αρετής, σκέπη των αμαρτωλών, καταφυγή και τόπος απόκρυφος των διωγμένων.

Ω ευλογημένη Μητέρα του Θεού μου, έμπροσθέν σου με ταπεινήν καρδίαν έρχομαι εγώ ο πτωχός και αμαρτωλός δια να ομιλήσης προς τον Υιόν σου δια λόγου μου, και να του ζητήσης συμπάθειαν δια τα κρίματά μου, και να με δυναμώσης να τα σχολάσω, και να μοι δώσης χάριν εις τα καλά έργα, οπού χρειάζομαι να κάμω.

Παρακάλεσε, ω Μητέρα της ελεημοσύνης, τον ελεήμονα Θεόν δια λόγου μου, και δια όλον τον κόσμον κάμε να περάσω τούτην την ημέραν, και όλας τας ημέρας της ζωής μου, χωρίς πταίσιμον, εις δόξαν Θεού και εδικήν μου, επειδή είμαι αποφασισμένος να αποθάνω κάλλιον παρά να σας πταίσω παραμικρόν, μη θέλωντας να κάμω άλλο από την σήμερον, παρά το άγιόν σας θέλημα εις όλην μου την ζωήν.

Δια τούτο σας παραδίδω όλο τον εμαυτόν μου, τον νουν μου, την καρδίαν μου, το στόμα μου, και όλα μου τα μέλη δια να μη με αφήσετε να λογιάσω, ουδέ να επιθυμήσω, ουδέ να ειπώ, ουδέ να κάμω κανένα πράγμα, οπού να μην είναι κατά το θέλημά σας, και εις δόξαν και χαράν εδικήν σας.

Αμήν.

Προσευχή, Αγιορειτών Μοναχών, στην Παναγία

Ευχαριστώ σε Δέσποινα, αγαπημένη Κόρη
που μ΄ έκανες εις την καρδιά, από παππού, εγγόνι.

Στην όψη σου γονάτισε κάθε μου αμαρτία
και άφησα στο Όρος σου, κάθε παλιά αιτία.

Από το χέρι μ’ έπιασες να σ΄ έχω αντιστήλι
και στου γουμένου μ΄ έβαλες το άγιο πετραχήλι.

Με φώτισες Παντάνασσα και λάλησαν τα χείλη
και η χαρά πλημμύρισε τα δυο πικρά μου χείλη.

Δέηση, στην Παντάνασσα...

Σου ζήτησα Ανάσταση
να κάνεις , ένα θαύμα
να πάρεις από το μικρό
τούτο , το μέγα τραύμα…
Να τρέξει μες, τη γειτονιά,
να πάρει ο γονιός χαρά,
να δοξαστείς πάλι ξανά,
Παντάνασσα, παρηγοριά…

Και το άλλο το μικρό παιδί,
που έστειλες, το λουλούδι
να κάνεις Δέσποινα καλά,
μικρό είναι , αγγελούδι…

Ανάξιος είμαι να ζητώ,
αλλά θα γράφω όσο ζω,
ευχαριστίας τραγούδι,
να εξιστορώ, τα θαυμαστά,
τα δώρα Σου, τα πολλαπλά,
Άνασσα Πάντων και Χαρά…

Και καρτερά , η καρδία μου
Γλυκεία-Παρηγορία μου,
απάντηση να δώσεις,
το φως της ευλογίας Σου,
δώσε, για να τα σώσεις…

Το αίτημά τους τάχιστα
πάρε εις τον Υιό σου
και ευλογημένο εις το αεί,
το όνομα το σεπτό Σου…

Των Παίδων είσαι η Τροφός,
και αγλάισμα των Πατέρων,
καταφυγή των μοναστών
στο στίβο των αιθέρων…

Κράτα δικαίων τα δάκρυα
στα πέρατα του κόσμου,
τον πειρασμό κατήργησε,
την αίτηση ενήργησε,
Παρηγορία και Φως μου…

Δευτέρα και Λαμπρογιορτή
έστησα πάλι το αυτί,
να ακούσω μεγαλεία,
πως ήρθε η βέβαια χαρά
με την επαγγελία,
και πήρες πέρα μακριά
κάθε ασθένεια και χαρά,
δώρισες στα τεκνία….

Μνάσων ο Παλαιός Μαθητής